Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 grudnia 2018 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E T Sp. z o.o. w O (dalej: skarżąca lub spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia [..] maja 2018 r., w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
Pismem z dnia 6 czerwca 2018 r. spółka, zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do WSA w Bydgoszczy. W treści skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Toruniu z dnia [...] lutego 2018 r. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w istnieje wysokie ryzyko utraty płynności finansowej przez skarżącą oraz ryzyko wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji jej poprzedzającej, co może doprowadzić do dalej idących negatywnych skutków dla rodziny strony skarżącej. Brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i prowadzenie ewentualnego postępowania egzekucyjnego spowoduje, że skarżący będzie zmuszony zamknąć prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą, co w istocie rzeczy doprowadzić może do niewypłacalności. Brak środków finansowych może spowodować, że popadnie on w spiralę zadłużenia, co w sposób oczywisty będzie samo w sobie trudne do odwrócenia.
WSA oddalając wniosek skarżącego wyjaśnił, że obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Ciężar wykazania, że zaistniały okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową.
W ocenie Sądu, skarżąca spółka nie wykazała w treści złożonego wniosku konkretnych okoliczności, z których wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla niej istotną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Przedstawiona przez skarżącą dokumentacja nie pozwala na precyzyjne ustalenie sytuacji majątkowej spółki. W oparciu o przedłożone dokumenty nie jest bowiem możliwe ustalenie, czy skarżąca ma problemy z terminowym regulowaniem swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Sąd zaznacza, że do wniosku nie dołączono żadnych dokumentów w oparciu, o które możliwe byłoby ustalenie wartości środków pieniężnych będących w posiadaniu wnioskodawczyni (np. wyciągów z rachunków bankowych). Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że nie ma możliwości ustalenia, czy wykonanie objętej skargą decyzji, nakładającej obowiązek zapłaty kary w kwocie 400.000 zł, skutkować będzie takim uszczerbkiem w środkach skarżącej, który spowoduje zachwianie jej płynności finansowej.
W zażaleniu złożonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej: p.p.s.a., poprzez przyjęcie, że brak jest przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu spółka podała, że w sprawie istnieje wysokie ryzyko utraty płynności finansowej przez skarżącą. Brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i prowadzenie ewentualnego postępowania egzekucyjnego spowoduje, że skarżący będzie zmuszony zamknąć prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą, co w istocie rzeczy doprowadzić może do niewypłacalności. Brak środków finansowych może spowodować, że popadnie on w spiralę zadłużenia, co w sposób oczywisty będzie samo w sobie trudne do odwrócenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena wniosku skarżącej dokonana przez Sąd pierwszej instancji jest prawidłowa.
Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgłaszając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności strona skarżąca powinna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej.
Skarżąca w zażaleniu twierdzi, że Sąd I instancji naruszył art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędne niezastosowanie i odmówienie skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, podczas, gdy w jej ocenie zachodzą przesłanki wskazane w przytoczonym przepisie warunkujące wstrzymanie wykonania decyzji. Ustosunkowując się do tego twierdzenia należy wskazać, że w przypadku przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie chodzi o wskazanie na jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (v. postanowienie NSA z dnia 12 września 2013 r., sygn. akt I FZ 311/13).
W ocenie NSA informacje, którymi dysponował Sąd I instancji w dacie orzekania nie uprawniały do stwierdzenia, że wykonanie przez spółkę decyzji nakładającej karę może spowodować skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zgodzić się należy z Sądem I instancji, że w przypadku przedsiębiorców, miarodajną dla oceny ich zdolności płatniczych nie jest kategoria "dochodu" (rozumianego jako nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania), lecz "przychodu". Istnieją bowiem legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów, tak by w końcowym rozliczeniu obciążenie podatkowe zminimalizować, czy też w ogóle je wyeliminować.
Zasadnie Sąd I instancji uznał, że przedstawiona przez skarżącą dokumentacja nie pozwala na precyzyjne ustalenie sytuacji majątkowej spółki. W oparciu o przedłożone dokumenty nie jest bowiem możliwe ustalenie, czy skarżąca ma problemy z terminowym regulowaniem swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Do wniosku nie dołączono żadnych dokumentów w oparciu, o które możliwe byłoby ustalenie wartości środków pieniężnych będących w posiadaniu wnioskodawczyni (np. wyciągów z rachunków bankowych).
Wskazać trzeba, że sąd administracyjny nie przeprowadza z urzędu dowodu w celu ustalenia, czy spełnione zostały przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. To na stronie ciąży bowiem obowiązek uprawdopodobnienia tych okoliczności. Zgodnie z powołanym przepisem wstrzymanie wykonania następuje na wniosek strony. W jej interesie leży zatem uprawdopodobnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., a sąd jedynie ocenia, to co przedstawiła strona.
Jak trafnie wskazał Sąd I instancji każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Odnosząc się do zażalenia spółki wskazać należy wskazać, że w pierwszej części relacjonuje ono treść zaskarżonego postanowienia, a następnie w zasadzie powiela argumentację, która była zawarta we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W zażaleniu spółka nie odniosła się do tego na co zwrócił uwagę Sądu I instancji w swoim uzasadnieniu, a mianowicie do tego, że WSA nie dysponował dokumentami obrazującymi sytuację finansową spółki, które umożliwiłyby mu rzetelną ocenę wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.