Uzasadnienie
Postanowieniem z 8 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 339/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. odmówił C. K.-W. "Z." Sp. z o.o. w L. W. wstrzymania wykonania decyzji Zarządu Województwa W. z [...] lipca 2013 r. w przedmiocie zwrotu części środków dofinansowania.
Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca dla wykazania, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niepowetowana szkodę lub trudne do odwrócenia skutki powołała się na trudną sytuację finansową, na której potwierdzenie przedłożyła bilans spółki za 2014 r., protokół zwyczajnego zgromadzenia wspólników z [...] czerwca 2015 r. na okoliczność straty za 2014 r. (uchwała nr [...] i [...]) oraz protokół zgromadzenia wspólników z [...] czerwca 2013 r. na okoliczność potwierdzenia konieczności podjęcia uchwały co do dalszego istnienia spółki (uchwała nr [...]). Przedłożono też odpis upomnienia z [...].06.2015r. wystosowanego do Spółki przez Organ w trybie art.15 §1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.; dalej u.p.e.a.), stanowiącego wezwanie do zapłaty kwoty określonej zaskarżoną decyzją i odsetek za zwłokę (łącznie 90.223,66 zł).
W ocenie WSA z załączonego do bilansu Spółki rachunku zysków i strat wynika, że przychody netto ze sprzedaży w 2014 r. wyniosły 11.400.715 zł, zaś koszty działalności operacyjnej 10.918.519 zł. Zysk z działalności operacyjnej wyniósł 744.059 zł. Na wystąpienie straty w wysokości 998.744,55 zł wpłynęły przede wszystkim koszty finansowe (1.740.538,80 zł), co potwierdza, że Spółka ponosi znaczne koszty zaciągniętych kredytów, i wobec nieosiągania wystarczająco wysokich zysków z działalności, może mieć problemy z ich spłacaniem. W kosztach działalności operacyjnej uwzględniono amortyzację w kwocie 1.466.963,11 zł. Z powyższego wynika zdaniem Sądu, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą, która przynosi zyski. Wbrew argumentacji zawartej we wniosku również z załączonych uchwał, podejmowanych przez Zgromadzenie Wspólników Spółki nie wynika, by jej egzystencja była zagrożona.
Wobec tego WSA uznał, że sytuacja skarżącej nie wskazuje na to, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi niebezpieczeństwem wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Następnie wyrokiem z 16 lipca 2015 r. WSA w O. oddalił skargę spółki na decyzję Zarządu Województwa W. z [...] lipca 2013 r. w przedmiocie zwrotu części środków dofinansowania.
Pismem z [...] lipca 2015 r. skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie WSA w O. z [...] lipca 2015 r. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji.
W ocenie skarżącej WSA nie uwzględnił okoliczności wynikającej z przedłożonego bilansu spółki za 2014 r., że strata z działalności gospodarczej spółki narastająca od początku zawiązania spółki wynosi 5.927.598,39 zł. Nie uwzględnił również, że strata przekroczyła kwalifikowaną stratę, o której mowa w art. 233 k.s.h, a także że spółka nie reguluje swoich wymagalnych zobowiązań w zakresie obsługi kredytu inwestycyjnego w wysokości 28.000.000 zł, nie reguluje zobowiązań wobec innych wierzycieli oraz nie reguluje na bieżąco świadczeń pracowniczych.
Wobec tego przeprowadzenie egzekucji przez Instytucję Zarządzającą w obecnej sytuacji spółki spowoduje zarówno znaczną szkodę, jak i trudne do odwrócenia skutki. Spółka nie będzie w stanie spłacać na bieżąco odsetek od zaciągniętego kredytu inwestycyjnego oraz odsetek od kredytu obrotowego, co doprowadzi w konsekwencji do postawienia kredytów przez bank w stan wymagalności i konieczność ogłoszenia upadłości spółki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658; dalej ustawa zmieniająca p.p.s.a.), wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę;
2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Stosownie do art. 2 ustawy zmieniającej p.p.s.a. przepis w zmienionym brzmieniu stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed 15 sierpnia 2015 r. W stanie prawnym obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r. w razie wydania orzeczenia kończącego postępowanie przed sądem I instancji przed rozpoznaniem zażalenia na postanowienie w przedmiocie wstrzymania lub odmowy wstrzymania zaskarżonego aktu lub czynności, postępowanie zażaleniowe umarzał z uwagi na jego bezprzedmiotowość (art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Wraz ze zmianą przepisów przestała istnieć podstawa do takiego działania, gdyż samo wydanie wyroku oddalającego skargę nie powoduje upadku postanowienia o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Konieczne jest jeszcze uprawomocnienie się takiego wyroku. Jak wynika z informacji uzyskanych w Sekretariacie Wydziału I WSA w O. od wyroku z 16 lipca 2015 r. została wywiedziona skarga kasacyjna, skutkiem czego wyrok ten nie jest jeszcze prawomocny, więc nie ma przeszkód do merytorycznego zbadania zażalenia skarżącej.
W ocenie NSA zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a uprawdopodobnienie jej zaistnienia spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04 oraz z 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04). Obowiązkiem sądu jest zatem ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. postanowienia NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl. oraz z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepubl.).
Sąd I instancji prawidłowo zbadał i ocenił wniosek skarżącej o udzielenie ochrony tymczasowej. NSA podziela stanowisko WSA, że argumenty przedstawione przez skarżącą nie uzasadniają przyjęcia, że zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Rację ma WSA, że z informacji dot. sytuacji finansowej skarżącej nie wynika, żeby jej egzystencja była zagrożona. Wykonanie zaskarżonej decyzji nie spowoduje więc ani znacznej szkody ani trudnych do odwrócenia skutków wobec skali prowadzonej działalności gospodarczej.
W ocenie NSA również argumenty przedstawione w zażaleniu nie przemawiają za wstrzymaniem wykonania decyzji, jak wnosiła spółka. Pomimo bowiem ponoszonej straty finansowej, spółka prowadzi działalność gospodarczą, a ewentualne wyegzekwowanie kwoty określonej w decyzji nie powinno zagrozić jej dalszemu istnieniu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.