Postanowienie NSA z 9 czerwca 2016 r., II GZ 577/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 9 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia C. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Sz. z dnia 10 grudnia 2015 r. sygn. akt I SAB/Sz 20/15 w zakresie odrzucenia skargi

Sprawa

w sprawie ze skargi C. T. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie

Skład

sędzia NSA Maria Jagielska przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Sz. postanowieniem z dnia 10 grudnia 2015 r. o sygn. akt I SAB/Sz 20/15 na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) odrzucił skargę C. T. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w postępowaniu egzekucyjnym.

Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że na dzień złożenia skargi (20 października 2015 r.) sprawa nią objęta, czyli bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w postępowaniu egzekucyjnym pomiędzy tymi samymi stronami była już w toku, ponieważ toczyło się postępowanie sądowe ze skargi C. T. z dnia 17 czerwca 2015 r. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w postępowaniu egzekucyjnym. Wprawdzie postanowieniem z dnia 30.09.2015 r. o sygn. akt I SAB/Sz 13/15 Sąd odrzucił skargę, lecz postępowanie nadal było w toku, gdyż postanowienie to nie posiadało przymiotu prawomocności. W opisanym stanie rzeczy Sąd uznał, że skargę z dnia 20 października 2015 r. należało odrzucić jako wniesioną w sytuacji, w której miała już miejsce zawisłość sporu pomiędzy tymi samymi podmiotami w tym samym przedmiocie sporu.

W zażaleniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego C. T. domagał się "unieważnienia tego postępowania I SAB/Sz 20/15 z powodu niemożliwości mojego działania, nie badania materiału dowodowego, tuszowania sprawy i złego sprawowania wymiaru sprawiedliwości którego zadaniem jest rozstrzyganie sporów a nie zamykanie rozstrzygnięć". C. T. wyjaśnił, że "bezczynność nie dotyczy samego nie wydania tytułów egzekucyjnych, ale i odmowy spełnienia żądania urzędu wobec skarżącego".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie jest zasadne.

Z art. 194 § 1 pkt 1a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: p.p.s.a.) wynika, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie sądu I instancji wydane w przedmiocie odrzucenia skargi, z powodów określonych w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. W myśl art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, zaś odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skoro C. T. wniósł skargę z 17 czerwca 2015 r. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w postępowaniu egzekucyjnym i skarga ta postanowieniem z dnia 30 września 2015 r. została odrzucona (nie upłynął termin zaskarżenia), a następnie skarżący 20 października 2015 r. wniósł kolejną skargę na bezczynność tego samego organu w tej samej sprawie, to Sąd I instancji prawidłowo uznał, że sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku, co stanowi wystarczającą przesłankę do odrzucenia skargi z 20 października 2015 r. na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.

Przypomnieć należy, że dla sądu badającego istnienie przesłanki wskazanej w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. wiążący jest stan rzeczy w dacie wniesienia skargi [por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. C.H.Beck, 3. wydanie zmienione i uzupełnione, Warszawa 2015, s. 363). W rozpoznawanej sprawie w dacie wniesienia skargi (20 października 2015 r.) toczyło się postępowanie z takiej samej skargi, datowanej na 17 czerwca 2015 r. Fakt, że skargę z 17 czerwca 2015 r. Sąd nieprawomocnie odrzucił w dniu 30 września 2015 r. oznacza, iż sprawa pomiędzy tymi samymi stronami i w tym samym przedmiocie była w toku, bowiem skarżącemu przysługiwał środek odwoławczy od postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi, składany do sądu kasacyjnego.

Gdyby wspomniane postanowienie o odrzuceniu skargi stało się prawomocne, to Sąd I instancji nie mógłby w tej sprawie odrzucić skargi z powołaniem się na przepis art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., gdyż prawomocne odrzucenie skargi nie może być rozumiane analogiczne jak prawomocne osądzenie sprawy, o którym mowa w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Takie orzeczenie oznacza jedynie, że sąd nie rozpoznawał sprawy z powodu niedopuszczalności skargi.

Zasygnalizowany wyżej problem prawomocności postanowienia o odrzuceniu skargi nie ma jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy, bo przyczyną odrzucenia skargi z 20 października 2015 r. było uznanie przez Sąd I instancji, że sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku (w dacie orzekania nierozstrzygnięta prawomocnie skarga z 17 czerwca 2015 r.), a nie że sprawa została już prawomocnie osądzona.

Już tylko na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia skarżącemu, że jego prawo do sądu gwarantowane Konstytucją RP nie zostało naruszone wydaniem przez Sąd rozstrzygnięcia formalnego, zaś sprawowanie wymiaru sprawiedliwości przez sądy administracyjne polega na kontroli działalności organów administracji publicznej w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.