Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 31 marca 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 3268/05 po rozpoznaniu sprzeciwu R. K. od postanowienia z dnia 28 lutego 2006 r., sygn. akt III SA/WA 3268/05 postanowił odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. ustanowienia adwokata.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że wyrokiem z dnia 26 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę wniesioną przez R. K. uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W ocenie Sądu, wniosek skarżącego o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika na tym etapie postępowania nie zasługuje na uwzględnienie. Pełnomocnik w sprawie mógłby być ustanowiony do wniesienia skargi kasacyjnej, jednakże sprawa ta została dla skarżącego rozstrzygnięta korzystnie. Nadto Sąd stwierdził, że prawo pomocy w postaci ustanowienia adwokata oznacza ustanowienie pełnomocnika w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie zaś jak rozumuje skarżący w postępowaniu przed organami administracji.
Skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na to postanowienie żądając jego zmiany poprzez przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. ustanowienie adwokata.
Uzasadniając zażalenie skarżący wskazał na swoją trudną sytuację majątkową i w związku z tym na niemożność skorzystania z wybranego przez siebie adwokata.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. - przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Użycie przez ustawodawcę sformułowania "następuje" oznacza, że udzielenie przez sąd prawa pomocy w sytuacji, w której skarżący udowodni brak środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny - jest obligatoryjne. Z przytoczonych sformułowań ustawowych wynika także, że sytuacja materialna wnioskodawcy oceniana w odniesieniu do konkretnego postępowania sądowoadministracyjnego stanowi jedyną podstawę w orzekaniu o udzieleniu prawa pomocy. Rozstrzygnięcie więc przez Sąd o przyznaniu prawa pomocy z przyczyn innych niż sytuacja materialna wnioskodawcy byłoby rozstrzygnięciem dokonanym z podstaw niedopuszczalnych i nie znajdujących uzasadnienia w ustawie (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 118/05, niepubl.).
Wobec powyższego wskazywana w zaskarżanym postanowieniu niecelowość ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika na tym etapie postępowania z uwagi na fakt uwzględnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wniesionej przez skarżącego skargi – nie może stanowić podstawy odmowy udzielenia skarżącemu prawa pomocy w jakimkolwiek zakresie. Odmowa udzielenia prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika została więc dokonana przy uwzględnieniu przesłanek niewystępujących w przepisach ustawy p.p.s.a.
W niniejszej sprawie zachodziła więc konieczność rozpoznania i ocenienia wniosku R. K. przy uwzględnieniu ustawowych przesłanek określonych w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Niezależnie od powyższych uwag należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji zaprezentowany w zaskarżonym postanowieniu, iż prawo pomocy w postaci ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika na podstawie przepisów p.p.s.a. dotyczy tylko postępowania sądowoadministracyjnego, a nie dotyczy postępowania przed organami administracji publicznej.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 orzekł jak w sentencji.