Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w L., postanowieniem objętym zażaleniem, odmówił T. K. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w E. z dnia [...] marca 2015 r., w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych.
Sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Sąd podkreślił, że skarżący nie wskazał we wniosku okoliczności, które mogłyby potwierdzić, że wykonanie decyzji może prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Twierdzenie skarżącego, że zwrot płatności pozbawi go środków do utrzymania siebie i rodziny nie jest poparte żadnymi dowodami.
II
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:
- 1. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie dokonania ustaleń koniecznych dla rozstrzygnięcia wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zwłaszcza zaś pominięcie cyklicznego charakteru prowadzonej przez niego działalności rolniczej, a także obciążeń kredytowych związanych z nabyciem wchodzących w skład gospodarstwa T. K. nieruchomości;
- 2. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez wadliwą wykładnię tego przepisu oraz błędne przyjęcie, iż nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody z powodu wykonania zaskarżonej decyzji, pomimo trudnej sytuacji majątkowej skarżącego spowodowanej sezonowymi wydatkami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, a także zadłużeniami kredytowymi.
Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w L. III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Jak słusznie zauważył Sąd I instancji w zawartym w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący ogólnikowo podał, że zwrot płatności pozbawi go środków do utrzymania siebie i rodziny. Jednocześnie skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających jego trudną sytuację życiową, które mogłyby stanowić dla Sądu I instancji źródło oceny wpływu tej sytuacji na wystąpienie przesłanek warunkujących udzielenie ochrony tymczasowej. Brak uprawdopodobnienia przez skarżącą wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., uniemożliwił Sądowi ocenę wniosku. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy wnioskodawca nie przedstawia konkretnych argumentów wskazujących na zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, obowiązkiem sądu jest samodzielne poszukiwanie tych okoliczności.
Lakoniczność wniosku i jego gołosłowność zostały należycie ocenione przez Sąd I instancji jako uzasadniające odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Zażalenie nie mogło odnieść skutku, bowiem, co należy podkreślić, sąd kasacyjny bada zgodność z prawem działania sądu I instancji, a więc rozstrzyga na podstawie stanu, jaki istniał w dacie orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny, a jak to już zostało powiedziane, skarżący nie poparł wniosku żadną konkretną argumentacją. Zarzucanie Sądowi, że nie wziął pod uwagę cyklicznego charakteru prowadzonej przez skarżącego działalności rolniczej, a także obciążeń kredytowych skarżącego jest niezrozumiałe, w sytuacji kiedy te okoliczności skarżący podniósł dopiero na etapie zażalenia.
Na marginesie dodać tylko można, że oddalenie określonej treści wniosku o wstrzymanie nie tworzy powagi rzeczy osądzonej i nie uniemożliwia ponowienia wniosku. Według art. 61 § 4 p.p.s.a. tego rodzaju postanowienia mogą być zmieniane lub uchylane w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.