Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 803/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę kasacyjną E.T. od wyroku tego Sądu z dnia 19 lutego 2016 r. w sprawie ze skargi H. Sp. z o.o. w W. i E.T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzenie gier na automatach poza kasynem gry.
Sąd I instancji w uzasadnieniu wskazał, że w sprawie profesjonalny pełnomocnik, działający w imieniu obojga skarżących, złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku, jednakże wyraźnie zaznaczył w nim, że w tym zakresie działa w imieniu tylko jednego ze nich – spółki H. Wobec tego złożona następnie w imieniu E.T. skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Nie został bowiem w jej przypadku spełniony konieczny warunek, tj. nie złożono wniosku o sporządzenie uzasadnienia (art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.).
Sąd I instancji uznał, że brak złożenia przez skarżącą wniosku o uzasadnienie wyroku i niedoręczenie jej uzasadnienia wyroku, stanowi "inną przyczynę" niedopuszczalności skargi kasacyjnej, uzasadniającą jej odrzucenie na podstawie art. 178 p.p.s.a. E.T. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia w całości, ewentualnie uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:
- 1. błąd w ustaleniach faktycznych, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 141 § 2 w zw. z art. 178 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w uznaniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia od wyroku ogłoszonego w dniu 19 lutego 2016 r. oraz doręczenie orzeczenia wraz z uzasadnieniem, z dnia 25 lutego 2016 r. jako nie złożone przez skarżącą, a złożone jedynie przez skarżącą spółkę, gdy w rzeczywistości z uzasadnienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku wynika, iż wniosek został złożony do całości wyroku i dotyczył wszystkich skarżących, pełnomocnik działał w toku całego postępowania w imieniu obydwojga swoich klientów, tj. złożył odwołanie, skargę oraz skargę kasacyjną, a skarżąca jedynie omyłkowo nie została wskazana w główce wniosku, co w konsekwencji skutkowało wydaniem postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej złożonej na rzecz E.T.,
- 2. naruszenie art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. niewezwanie strony do uzupełnienia braku formalnego w postaci omyłkowego niewskazania w główce wniosku drugiego skarżącego, w sytuacji gdy z treści samego wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku wynika, iż wniosek dotyczył całości wyroku, a więc obydwojga skarżących, a także w sytuacji, gdy z toku całego postępowania wynika, iż pełnomocnik działa na rzecz obydwojga skarżących, a więc obecność drugiego skarżącego we wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku powinna być domniemana, zaś w przypadku wątpliwości Sąd winien ustalić zamiar faktyczny pełnomocnika. Naruszenie wyżej wymienionych przepisów postępowania miało wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do bezzasadnego odrzucenia złożonego na rzecz jednego ze skarżących skargi kasacyjnej;
- 3. naruszenie art. 65 § 1 Kodeksu cywilnego poprzez jego błędne zastosowanie, a mianowicie wykładanie woli pełnomocnika skarżącej pomijając okoliczności, w jakich to oświadczenie zostało złożone, tj. niewłaściwe wyłożenie woli pełnomocnika, wynikające z wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, a także z innych pism takich jak odwołanie, skarga, skarga kasacyjna, z którego uzasadnienia jednoznacznie wynika, iż wniosek został złożony w imieniu obydwojga skarżących, a jedynie omyłkowo nie wskazano w główce wniosku skarżącej, zaś z dotychczas toczącego się postępowania wyraźnie wyjawia się wola pełnomocnika do reprezentowania obydwojga skarżących.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 177 p.p.s.a.). Z brzmienia tego artykułu wynika, że skarga kasacyjna nie może być skutecznie wniesiona bez uprzedniego złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę, bowiem termin do wniesienia skargi kasacyjnej rozpoczyna bieg od dnia doręczenia stronie, która złożyła taki wniosek, odpisu wyroku z uzasadnieniem. Strona, która w przypadku wyroku oddalającego skargę nie wystąpiła z wnioskiem o uzasadnienie tegoż wyroku, nie może skutecznie wnieść skargi kasacyjnej nawet w sytuacji, gdy orzeczenie to zostało uzasadnione na wniosek innej strony tego postępowania i jej doręczone.
W niniejszej sprawie wyrokiem z dnia 19 lutego 2016 r. Sąd I instancji oddalił skargę wniesioną przez H. Sp. z o.o. i E.T. Zatem uzasadnienie tego orzeczenia mogło zostać sporządzone przez Sąd tylko na żądanie strony i konsekwentnie doręczone tylko tej stronie, która złożyła w przewidzianym terminie wniosek o sporządzenie uzasadnienia zapadłego orzeczenia (art. 141 § 2 p.p.s.a.). Powyższe ma ten skutek, że w stosunku do strony, która nie złożyła wniosku o sporządzenie uzasadnienia zapadłego orzeczenia i której nie doręczono odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, nie rozpoczął biegu trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej.
Zatem złożona przez tę stronę skarga kasacyjna, nawet gdy została wniesiona w terminie otwartym dla innej strony postępowania (bo strona ta złożyła skutecznie wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, a odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został mu prawidłowo doręczony), musiała zostać odrzucona jako niedopuszczalna.
Jak wynika z akt sprawy z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 19 lutego 2016 r. wystąpił jedynie pełnomocnik działający w tym przypadku jedynie jako pełnomocnik H. Sp. z o.o. Trafnie zauważył Sąd I instancji, iż w związku z takim oznaczeniem wnioskodawcy należało uznać, że pełnomocnik skarżących – zarówno H. Sp. z o.o. jak i E.T. złożył wspomniany wniosek wyłącznie w imieniu H. Sp. z o.o. Każde pismo procesowe należy bowiem odczytywać zgodnie z jego treścią i niedopuszczalne jest nadanie mu treści innej niż została w nim wyrażona.
Fakt, że pełnomocnik strony był umocowany do złożenia stosownego wniosku w imieniu obojga skarżących w żadnym stopniu nie zmienia tego, że uczynił to tylko w imieniu jednego z nich. Treść wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku jest w tym zakresie jednoznaczna i trudno podważać ją poprzez odwoływanie się do treści udzielonego pełnomocnictwa i regulacji normujących zakres umocowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z tych samych powodów bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż skarżąca – E.T. była stroną postępowania przed Sądem I instancji (wyrok dotyczył obojga skarżących). Nie zmienia to przecież tego, że nie skorzystała z uprawnienia jakie jej - jako stronie - przysługiwało, t.j. nie zgłosiła wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
W świetle jednoznacznego brzmienia art. 142 § 2 p.p.s.a., stwierdzić należy, że, jeżeli uzasadnienie wyroku zostało sporządzone na wniosek strony, odpis wyroku z uzasadnieniem doręcza się tylko tej stronie, która złożyła wniosek. Trafnie zatem wywiódł Sąd I instancji, że odpis wyroku z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi ze skutkiem jedynie wobec H. Sp. z o.o., gdyż tylko on składał wniosek, o którym mowa w art. 141 § 2 p.p.s.a.
Skoro odpisu zaskarżonego orzeczenia wraz z uzasadnieniem nie doręczono E.T. to nie była ona uprawniona do wniesienia skargi kasacyjnej od tegoż wyroku, z uwagi na treść cytowanych wyżej art. 173 § 2 w zw. z art. 177 § 1 p.p.s.a. W takiej sytuacji złożony przez nią środek odwoławczy był niedopuszczalny "z innych przyczyn" w ujęciu art. 178 p.p.s.a. i podlegał odrzuceniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, co też - prawidłowo - w sprawie nastąpiło.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługuje również na uznanie zawarta w zażaleniu teza, iż brak wskazania imienia i nazwiska żalącej się w główce wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku powinien być potraktowany jako brak formalny tego pisma, który mógłby zostać uzupełniony zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. Pismo to nie było obarczone żadnymi brakami formalnymi (zawierało zwłaszcza oznaczenie wnioskodawcy) zaś brak wskazania w jego treści E.T. jako składającej stosowny wniosek, oznaczał jedynie, iż nie było to pismo pochodzące od niej.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.