Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 2823/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił J. N., M. N., R. N. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu kary pieniężnej.
W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. zastosowanie ochrony tymczasowej może mieć miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych, to jest jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Podkreślił, że przesłanką niezbędną do wstrzymania wykonania jest także możliwość wykonania aktu, którego dotyczy wniosek. Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych.
Sąd stwierdził, że skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu kary pieniężnej. Wniosek ten dotyczy zatem decyzji, która nie nakłada na skarżących żadnych obowiązków nadających się do wykonania dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Przedmiotowej decyzji brak więc przymiotu wykonalności, a tym samym wstrzymanie jej wykonania nie jest możliwe.
W zażaleniu na powyższe postanowienie J. N., M. N., R. N. wnieśli o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy organowi I instancji celem ponownego rozpoznania sprawy. W uzasadnieniu podkreślili, że zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] marca 2008 r. w przedmiocie umorzenia kary pieniężnej. Zdaniem skarżących, stan taki skutkuje wymagalnością zapłaty kary pieniężnej wymierzonej byłym wspólnikom spółki cywilnej. Nie jest zatem uprawnione twierdzenie Sądu, iż decyzja leżąca u podstaw zażalenia nie nakłada na skarżących żadnych obowiązków nadających się do wykonania dobrowolnie lub w sposób przymusowy.
Skarżący podnieśli również, że Sąd nie przywołał konkretnych podstaw prawnych – poza literaturą, która nie stanowi odrębnego źródła wyrokowania. Meritum uzasadnienia stoi ponadto w sprzeczności z zasadą przywołaną na jego początku, zawartą w art. 61 § 1 k.p.a. Zaskarżone postanowienie narusza tym samym, zdaniem skarżących, zasady wynikające z art. 7, 8, 9, 11 i 124 k.p.a., a zatem powinno zostać uchylone w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Zaskarżoną w sprawie decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2008 r., którą odmówiono umorzenia należności, wynikającej z decyzji tego organu z dnia [...] listopada 2004 r. o nałożeniu kary pieniężnej.
Należy wskazać, że kwestionowane rozstrzygnięcie zostało wydane w postępowaniu wszczętym na wniosek wspólników spółki cywilnej z dnia [...] maja 2006 r. (k-210 akt adm.) o umorzenie nałożonej kary. W obu instancjach zapadły decyzje odmowne. Natomiast decyzja nakładająca karę kończyła inne postępowanie, przeprowadzone w związku z kontrolą wykonywania przez przedsiębiorcę przewozów w międzynarodowym transporcie drogowym, niebędące przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie. Zatem zaskarżona decyzja nie jest decyzją zobowiązującą do zapłaty kary pieniężnej i nie ona stanowi tytuł wykonawczy w postępowaniu egzekucyjnym. Na podstawie tej decyzji organ nie może żądać od strony podjęcia lub zaniechania jakichkolwiek działań związanych z uiszczeniem ww. należności.
Tym samym Sąd I instancji słusznie uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji dotyczył aktu nieposiadającego charakteru zobowiązującego, który ustalałby nakaz powinnego zachowania jego adresata, i nie mógł zostać uwzględniony stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a.
Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego powołania się przez Sąd I instancji na literaturę przedmiotu jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że poglądy literatury zostały przytoczone jako wyjaśnienie stanowiska Sądu, a nie jako podstawa prawna. Sąd I instancji wskazał w końcowym fragmencie uzasadnienia art. 61 § 3 i 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i orzekał na mocy tych przepisów.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.