Uzasadnienie
B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3295/13. Jednocześnie skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej.
Postanowieniem z dnia 28 września 2015 r. starszy referendarz sądowy odmówił B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca) przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Pismem z dnia 12 października 2015 r. skarżąca wniosła zażalenie od powyższego postanowienia.
Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Odpis postanowienia wraz z pouczeniem o sposobie oraz terminie jego zaskarżenia skutecznie doręczono skarżącej w dniu 4 stycznia 2016 r. (k. 191 akt sądowych).
Pismem z dnia 8 stycznia 2016 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 28 września 2015 r. wskazując, iż nie ponosi winy w uchybieniu terminu, bowiem w terminie do wniesienia sprzeciwu (pismem z dnia 12 października 2015 r.), wniosła zażalenie od ww. postanowienia Jak podkreśliła, nie wiedziała i nie mogła się dowiedzieć, że takie postępowanie będzie zmierzać do negatywnych skutków prawnych i w konsekwencji do odrzucenia zażalenia. Podniosła, iż powyższe działanie nie było złą wolą skarżącej, ale było spowodowane brakiem znajomości przepisów, za którą to winę skarżąca nie może ponosić negatywnych skutków prawnych.
Jednocześnie w treści pisma skarżąca wniosła zażalenie od postanowienia WSA z dnia 7 grudnia 2015 r. oraz kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu oraz zwolnienia od wpisu sądowego od ww. zażalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2016 r. pozostawił bez rozpoznania wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia z dnia 28 września 2015 r.
WSA wskazał, że stosownie do treści art. 87 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 26 lutego 2016 r., skarżąca została wezwana do uzupełnienia wniosku z dnia 8 stycznia 2016 r. poprzez przedłożenie sprzeciwu. Na wykonanie wezwania zakreślono stronie termin 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przywrócenie terminu bez rozpoznania. Wezwanie doręczono stronie skutecznie w dniu 3 marca 2016 r. (k. 159 akt sądowych). Siedmiodniowy termin na wykonanie wezwania upływał 10 marca 2016 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie uzupełniła braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu, tj. nie nadesłała sprzeciwu, wobec czego, w oparciu o art. 49 p.p.s.a., zarządzono o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.
Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie WSA zarzucając Sądowi nieprawidłowe przyjęcie, że mogła uzupełnić w terminie braki formalne wniosku, gdy tymczasem w jej skrzynce pocztowej nie pozostawiono awiza, a zatem Sąd nie mógł uznać przesyłki za doręczoną przez operatora pocztowego w trybie art. 73 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, ze zarzut skarżącej zmierza do podważenie stanowiska Sądu I instancji, że w sprawie nastąpiło prawidłowo doręczenie wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku.
Należy zauważyć, że zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65–72, pismo składa się na okres 14 dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 1529 ze zm.) albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2 art. 73 p.p.s.a.).
Wyjaśnić w tym miejscu należy, że dokument urzędowy, sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone (por. postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2017, sygn. akt II FZ 922/16).
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy wynika, że zawiadomienie (awizo) pozostawiono w drzwiach adresata w dniu 1 marca 2016 r. (k. 159). Z tego samego zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika również, że w dniu 3 marca 2016 r. przesyłkę z wezwaniem odebrał prezes skarżącej, potwierdzając odbiór przesyłki podpisem "J. K." oraz pieczęcią o treści: "B. Sp. z o.o., [...], ul. [...], NIP[...]".
Powyższe oznacza, że skarżąca została prawidłowo wezwana do uzupełnienia braków i mogła zapoznać się z treścią wezwania. Jednocześnie nie było żadnych podstaw do zastosowania w sprawie instytucji doręczenia zastępczego (art. 73 § 4 p.p.s.a.).
Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. NSA postanowił jak w sentencji.