Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny G. postanowieniem z dnia 23 czerwca 2015 r. sygn. akt III SA/Gl 879/15 oddalił wniosek P.Spółka z o.o. Spółki komandytowej w Warszawie o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 31 marca 2015 r. nr. w przedmiocie kary pieniężnej.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji podał, że P.sp. z o.o. sp. k. w W.(dalej:"Spółka", "Skarżąca") w skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 31 marca 2015 r., nakładającą karę pieniężną z tytułu urządzenia gier na automacie poza kasynem gry, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka podniosła, że wstrzymanie wykonania decyzji jest zasadne gdyż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółce znacznej szkody, albowiem wykonanie zaskarżonych decyzji wiązałoby się z koniecznością zapłaty dobrowolnie lub w drodze egzekucji kary pieniężnej.
Spółka podniosła, że prowadzi kilkanaście analogicznych postępowań co w przypadku wykonania kwestionowanych decyzji oznaczałoby dla niej znaczną stratę finansową, która z uwagi na specyfikę prowadzenia działalności, jest zmuszona do częstego wypłacania wygranych dla graczy. Ponadto spółka musi regulować bieżące zobowiązania, w tym wobec podmiotów świadczących usługi serwisowe, a jakikolwiek przestój w płatnościach oznaczałby automatycznie brak możliwości kontynuowania działalności, a co za tym idzie uzyskiwania przychodów.
Sąd pierwszej instancji powołując się na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30s sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. p.p.s.a.) stwierdził, że Spółka nie wykazała spełnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji sytuacja finansowa Spółki nie została w żaden sposób zobrazowana, albowiem dokumenty źródłowe wskazujące na konkretne dane liczbowe nie zostały nadesłane. Nie można było zatem ustalić, jakie aktualnie Spółka osiąga dochody i jaki poniosłaby uszczerbek w wyniku ewentualnego wyegzekwowania określonej w zaskarżonej decyzji kary pieniężnej. W tej sytuacji Sąd nie miał podstaw aby przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić skarżącej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, w którym zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że w przypadku skarżącego nie wystąpiły okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy w stosunku do skarżącego nastąpiło skumulowanie się postępowań dotyczących identycznych aktów.
W związku z powyższym Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny, zważył, co następuje
Zażalenie podlega oddaleniu.
W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza ich wstrzymanie. Użycie przez ustawodawcę w powyższym przepisie pojęć nieostrych takich jak "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" powoduje konieczność konkretyzacji i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych w każdej sprawie. Przesłanki wstrzymania wykonania decyzji zachodzą wówczas, gdy istnieje ryzyko, że wykonanie zaskarżonego aktu przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy wywoła nieodwracalną szkodę dla wnioskodawcy. Chodzi więc o sytuację, gdy przywrócenie stanu poprzedniego nie będzie w ogóle możliwe lub związane będzie ze znacznym nakładem sił i środków.
Skarżąca, prowadząca działalność gospodarczą w zakresie urządzania gier hazardowych poza kasynami gry we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji podniosła, że wyegzekwowanie kary pieniężnej nałożonej zaskarżoną decyzją oraz innymi decyzjami administracyjnymi w prowadzonych równolegle przeciwko niej postępowaniach spowoduje znaczny uszczerbek finansowy w jej majątku. Jak podniosła skarżąca z uwagi na specyficzny charakter działalności hazardowej jest zobowiązana do wypłacania stawek wygranych graczom. Brak środków finansowych spowodowany natychmiastowym zapłaceniem skumulowanej kwoty kar pieniężnych określonych decyzjami administracyjnymi uniemożliwiłby, w ocenie Spółki, kontynuowanie wspomnianej działalności gospodarczej. Spółka, co należy podkreślić, nie załączyła do wniosku żadnych dokumentów finansowych, na podstawie których Sąd pierwszej instancji badający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji mógłby obiektywnie ocenić ryzyko wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody.
Sąd pierwszej instancji opierając się tylko na oświadczeniach Spółki zawartych w powyższym wniosku nie mógł stwierdzić, że zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniające zastosowanie tego nadzwyczajnego środka ochrony tymczasowej. Zasadą jest, o czym należy przypomnieć, wykonalność zaskarżonych decyzji lub aktów w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 61 § 1 p.p.s.a.). Strona chcąc uchylić się od skutków wykonania decyzji administracyjnej na czas trwania postępowania sądowoadministracyjnego winna zatem złożyć wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji i uprawdopodobnić ryzyko wystąpienia okoliczności określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Niewykazanie przez stronę związku pomiędzy wykonaniem zaskarżonej decyzji a wystąpieniem okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., powoduje, że wniosek nie może być uwzględniony, co miało miejsce w niniejszej sprawie.
Zauważyć należy, że specyficzny charakter działalności gospodarczej Skarżącej związany jest z hazardem i polega na ciągłym obracaniu gotówką pochodzącą m.in. z dokonywania zakładów przez klientów i wpłacaniem przez nich w tym celu pieniędzy. Trudno zatem uznać, że spowodowany ewentualnym wykonaniem zaskarżonej decyzji problem z wypłaceniem klientom kwot wygranych mogłyby być potraktowany jako znaczna szkoda lub trudny do odwrócenia skutek finansowy Spółki. Podobnie podnoszona przez Skarżącą ewentualna utrata przychodu z działalności gospodarczej nie może być uznana, w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a., jako argument na rzecz wstrzymania wykonania decyzji. Kara pieniężna, jak zauważył Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu, jest dolegliwością finansową dla podmiotu zobowiązanego do jej uregulowania lecz samo jej nałożenie nie jest jeszcze dostatecznym argumentem uzasadniającym wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.