Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 857/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. w sprawie ze skargi H. Ch. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], w przedmiocie opłaty za zajęcie pasa drogowego, oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2010 r. w przedmiocie opłaty za zajęcie pasa drogowego skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Zarządzeniem z dnia [...] września 2010 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. wezwał skarżącą do wykazania i uzasadnienia przesłanek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zawartego w skardze, jednocześnie pouczając o treści art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W odpowiedzi na powyższe zobowiązanie skarżąca w piśmie z dnia [...] października 2010 r. wskazała, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadny z uwagi na fakt, iż jest emerytką. Wyjaśniła, że pobiera świadczenie emerytalne w wysokości 1100 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalając wniosek uznał, że skarżąca nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Sąd wskazał, że o ile rzeczywiście dochód samej wnioskodawczyni nie jest wysoki, o tyle tylko ta okoliczność nie może stanowić dostatecznej podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przekonuje, w ocenie Sadu, argument o możliwości powstania trudnych do odwrócenia skutków po uiszczeniu opłaty 354,90 zł, w sytuacji, gdy skarżąca planuje budowę domu. Z materiału dowodowego wynika, iż strona dokonała już zajęcia drogi i wykonała w pasie drogowym prace budowlane zapewniające jej odpowiedni dojazd do posesji. W tej sytuacji oczekiwanie, że wstrzymane zostanie wykonanie tej części decyzji, która nakłada obowiązek poniesienia stosownej opłaty z tego tytułu jest nieuzasadnione i nie daje podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku.
Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie i wniosła o jego zmianę oraz orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że odniesienie się przez Sąd tylko do 354,90 zł nie odzwierciedla istoty sprawy, albowiem przedmiotowa sprawa jest związana z jedną z czterech decyzji Burmistrza Miasta W., które to decyzje zostały zaskarżone w jednym czasie do Sądu administracyjnego. Skarżąca podniosła, że nie posiada środków na budowę domu a inwestycja ta jest obecnie jedynie w sferze planowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie jest niezasadne.
Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotem niniejszego postępowania zażaleniowego jest dokonanie oceny, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawidłowo odmówił zastosowania art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), nie uwzględniając wniosku skarżącej H. Ch. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [..] maja 2010 r., nr [...], w przedmiocie opłaty za zajęcie pasa drogowego.
Powołany powyżej przepis stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przepis ten zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych, którymi są wyrządzenie znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków.
Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (post. NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z przedstawionych przez stronę informacji i dokumentów nie wynika, aby takie szczególne okoliczności w niniejszym przypadku występowały. Należy zauważyć, iż skarżąca wnosząc o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie uprawdopodobniła, że wykonanie orzeczenia już teraz spowoduje szkodę, której nie będzie można wynagrodzić lub wywoła skutki, których nie będzie można odwrócić. Ograniczyła się jedynie do wskazania wysokości pobieranej obecnie emerytury. Wskazała też, na mylny jej zdaniem, pogląd Sądu I instancji o budowie domu jednorodzinnego, stwierdzając, iż nie posiada żadnych środków na jego budowę, która to inwestycja jest w chwili obecnej jedynie w sferze planowania. Skarżąca nie wykazała zatem, że doszło do spełnienia którejkolwiek z przewidzianych prawem przesłanek zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W tym miejscu należy podkreślić, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Biorąc pod uwagę wyżej wskazane okoliczności, za zasadną należy uznać ocenę dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw.