Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Lu 539/17 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie skargi [A.] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. (dalej: spółka lub skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie (dalej: SKO) z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie przeniesienia decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego.
Skarżąca w skardze z dnia 25 września 20017 r. na decyzję SKO w przedmiocie przeniesienia decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że wniosła ponad 200 odwołań od decyzji w przedmiocie przeniesienia na skarżącą praw i obowiązków wynikających z decyzji wydanej na rzecz A. B. na umieszczenie urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej tj. przyłączy światłowodowych na pasach drogowych w części przenoszącej na skarżącą obowiązek ponoszenia opłat rocznych w kwotach nieodpowiadających przepisom prawa. Zdaniem skarżącej wykonanie decyzji spowoduje obowiązek zapłaty przez skarżącą ponad 180.000,00 zł wraz z odsetkami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uzasadniając odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uznał, że skarżąca w ogóle nie uzasadniła, w jaki sposób wykonanie decyzji mogłoby spowodować skutki określone w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369; dalej: p.p.s.a.) nie przywołała żadnych argumentów odnoszących się do jej indywidualnej sytuacji, przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek, stanowiących podstawę wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca ograniczyła się do stwierdzenia, że wykonanie decyzji spowoduje obowiązek zapłaty kwoty ponad 180.000,00 zł wraz z odsetkami. Nie przedstawiła jednak żadnych dokumentów obrazujących jej aktualną kondycję finansową.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 61 § 3 w zw. z art. 163 § 2 p.p.s.a. Skarżąca ponownie podniosła, że wniosła ponad 200 odwołań od decyzji w przedmiocie przeniesienia praw i obowiązków wynikających z decyzji wydanych w tożsamych sprawach przez różne organy, co do różnych lokalizacji na umieszczenie urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej tj. przyłącza światłowodowego w pasie drogowym i wykonanie przedmiotowych decyzji skutkowałoby obowiązkiem zapłaty przez skarżącą kwoty ponad 1 80.000,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę. Z uwagi na wysokość kwoty, zdaniem skarżącej mogłaby jej grozić znaczna szkody, a ponadto zapłata wskazanej kwoty spowodowałaby trudne do odwrócenia skutki. Zapłata tej kwoty może wpływać na płynność finansową skarżącej oraz skutkować nieuregulowaniem bieżących zobowiązań, w tym z tytułu zapłaty wynagrodzeń pracownikom. Wskazana kwota jest znaczna, a jej uiszczenie wpływa niekorzystnie na bieżące funkcjonowanie skarżącej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13).
Przede wszystkim podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.
W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie określenia skarżącej opłat za zajęcie pasa drogowego w wysokości 566 zł.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd I instancji ocena jest prawidłowa. Skarżąca nie przedstawiła żadnych danych, czy dokumentów, które wskazywałyby, że sytuacja finansowa spółki była na tyle trudna, aby konieczne było zastosowanie ochrony tymczasowej. Wskazać trzeba, że skarżąca spółka nadal funkcjonuje, tym bardziej brak jest podstaw aby zastosować wnioskowaną ochronę. Samo gołosłowne i ogólnikowe twierdzenie, że wykonanie decyzji może wpłynąć na płynność finansową skarżącej i skutkować nieuregulowaniem bieżących zobowiązań, w tym z tytułu zapłaty wynagrodzeń pracownikom nie jest wystarczające dla przyjęcia, że wystąpiły określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Ponadto niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji musi zagrażać skarżącej, co oznacza, że dana okoliczność nie może stanowić przesłanki uwzględnienia wniosku, jeżeli odnosi się do osób trzecich, niebędących uczestnikami postępowania sądowoadministracyjnego
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wielość spraw złożonych do sądu administracyjnego nie może stanowić samodzielnej przesłanki uzasadniającej udzielenie jej ochrony tymczasowej. Skarżąca jako przedsiębiorca, prowadzący rozległą działalność gospodarczą musi się liczyć z faktem, że inicjując postępowania sądowe w 200 sprawach należy zapewnić odpowiednie środki finansowe na ich opłacenie.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.