Uzasadnienie
[A.] Sp. z o. o. z siedzibą w C. (dalej: skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Głównego Inspektora Farmaceutycznego w doręczeniu decyzji, którą stwierdzono nieważność decyzji umarzającej postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej.
Do skargi nie załączono dokumentu wskazującego na osoby umocowane do reprezentacji skarżącej, jak również skarga nie została podpisana. W związku z powyższym, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismem z dnia 5 maja 2017 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi pod rygorem jej odrzucenia poprzez:
- 1) podpisanie skargi i odesłanie jej do Sądu w ww. terminie,
- 2) nadesłanie oryginału lub notarialnie poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii jej pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego (ewentualnie pobranego w oparciu o art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym wydruku komputerowego), z którego wynika sposób oraz osoby umocowane do działania w jej imieniu, zwłaszcza umocowanie dla osoby/osób, która/które w jej imieniu podpiszą skargę.
Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 8 maja 2017 r. W zakreślonym przez Sąd terminie, który upłynął w dniu 15 maja 2017 r., skarżąca nie uzupełniła wskazanych braków formalnych skargi. Korespondencja zawierająca wymagane dokumenty została nadana w dniu 17 maja 2017 r.
Uwzględniając powyższe postanowieniem z dnia 26 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, zarzucając mu naruszenie:
- - art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie,
- - art. 67 § 2 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że wezwanie do uzupełnienia barków formalnych skargi zostało prawidłowo doręczone skarżącej w dniu 8 maja 2017 r.
W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podkreśliła, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi w dniu 8 maja 2017 r. zostało doręczone osobie, która nie jest ani członkiem zarządu spółki, ani też pracownikiem. Wynika to z załączonego do zażalenia oświadczenia tej osoby, która jednocześnie wyjaśniła, że korespondencję tą odebrała omyłkowo i przekazała następnie na ręce członka zarządu skarżącej w dniu 10 maja 2017 r. Zatem – zdaniem skarżącej, siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków należało liczyć od dnia 10 maja 2017 r., i mijał w dniu 17 maja 2017 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 67 § 2 p.p.s.a., pisma w postępowaniu sądowym lub orzeczenia dla osoby prawnej, jak również dla jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania ich przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism. W orzecznictwie trafnie przyjęto, że nie do przyjęcia jest nałożenie na organ doręczający obowiązku sprawdzania "za każdym razem", czy kwitujący odbiór przesyłki posiada formalne upoważnienie do obioru pism. Zapewnienie prawidłowego funkcjonowania jednostek, o których mowa w art. 67 § 2 p.p.s.a., nakłada na kierujących nimi obowiązek podjęcia takich działań organizacyjnych, ażeby wykluczyć możliwość odbioru przesyłek przez osoby nieuprawnione (postanowienia NSA z dnia: 10 maja 1995 r., sygn. akt V SA 1692/94; 7 lipca 2011 r., sygn. I OZ 474/11; 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 2325/11).
W rozpoznawanej sprawie skarżąca kwestionuje doręczenie wezwanie do uzupełniania braków skargi powołując się na wskazanie, że w dniu 8 maja 2017 r. przesyłka zawierająca wezwania została odebrana przez osobę nieupoważnioną do jej odbioru. Tymczasem ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej stosowne pismo sądowe wynika, że pismo to zostało odebrane prze inną osobę, niż osoba wskazana w oświadczeniu załączonym do zażalenia, a samo zwrotne potwierdzenie odbioru, oprócz podpisu osoby odbierającej pismo, zawiera pieczęć skarżącej spółki. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że powierzenie danej osobie do dyspozycji pieczęci firmowej służy do reprezentowania spółki (por. postanowienie NSA z dnia 4 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1917/15).
W tej sytuacji za nieuzasadniony należało uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., gdyż w ustawowym terminie nie zostały uzupełnione, pomimo skutecznego wezwania, braki skargi. Sąd I instancji był więc uprawniony do odrzucenia skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.