Uzasadnienie
J. Sp. j. z siedzibą w Ż. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Aptekarskiej z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zaopiniowania wniosku o cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.
W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały, uzasadniając go możliwością zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody dla skarżącej w postaci konieczności zamknięcia apteki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 24 listopada 2015 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2758/15) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały.
Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania została objęta ostateczna uchwała w przedmiocie pozytywnego zaopiniowania wniosku [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego o cofnięcie J. Sp. j. z siedzibą w Ż. zezwolenia na prowadzenie apteki, wydana na podstawie art. 106 k.p.a.. Przepis art. 106 k.p.a. ma zastosowanie w takich przypadkach współdziałania, w których wydanie decyzji administracyjnej, a zatem ukształtowanie treści tej decyzji należy do wyłącznej kompetencji organu administracji publicznej, który w pełni i samodzielnie odpowiada za treść decyzji, zaś organ współdziałający ma ustawową kompetencję do zajęcia stanowiska w sprawie rozstrzyganej przez właściwy organ, przy czym stanowisko to nie jest wiążące prawnie dla organu załatwiającego sprawę w drodze decyzji.
Zdaniem WSA nie ulegało wątpliwości, że zaskarżony akt jest rozstrzygnięciem nienadającym się do wykonania, bowiem dotyczy wydania opinii w trybie art. 106 k.p.a., a nie decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie apteki. Uchwała opiniująca ze swej istoty nie nadaje się do wykonania, gdyż nie wymaga ona żadnej czynności stron. W tej sytuacji nie może być mowy o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, albowiem brak mu cechy wykonalności, co przesądza o niemożliwości pozytywnego ustosunkowania się do rozpoznawanego wniosku.
Dodatkowo Sąd pierwszej instancji wskazał, że przesłanki cofnięcia przez wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej zawarte zostały m.in. w art. 37ap ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo Farmaceutyczne (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 ze zm.). W świetle tego przepisu wydanie negatywnej opinii przez okręgową radę aptekarską w żaden sposób nie stanowi przesłanki do cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki. Tym samym przytoczone przez skarżącego okoliczności nie wyczerpują przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a tym samym nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały.
J. Sp. j. z siedzibą w Ż. wniosła zażalenie na postanowienie z 24 listopada 2015 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2758/15), zaskarżonemu orzeczeniu zarzucając:
- – naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania:
art. 106 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną interpretację w związku z art. 7 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 29 pkt 5 w związku z art. 28 pkt 2 ustawy o izbach aptekarskich poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że brak jest obowiązku Organu [...]ej Izby Aptekarskiej wydania opinii w sprawie cofnięcia zezwolenia oraz, że opinia ta nie ma wpływu na treść decyzji ostatecznej w przedmiocie cofnięcia przedsiębiorcy zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej podczas kiedy sam [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w K. wydając decyzję z [...] września 2015 r. w sprawie o sygn. [...] o cofnięciu przedsiębiorcy zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" w Ż. uzasadniał konieczność cofnięcia m.in. pozytywną opinią Organu [...] Izby Aptekarskiej o cofnięciu zezwolenia (opinia jest traktowana jako materiał dowodowy w sprawie).
Na podstawie art. 197 § 2 w związku z art. 188 p.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i wstrzymanie wykonania uchwały oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Natomiast w przypadku nie znalezienia podstaw do powyższego, na podstawie art. 197 § 2 w związku z art. 185 § 1 p.p.s.a., wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Wniosek taki jest jednym ze środków procesowych dla obrony interesów wnoszącego skargę.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (por. postanowienia NSA z 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09, z 19 lipca 2012 r., sygn. akt II OZ 609/12, z 29 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 116/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji administracyjnej) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wstrzymanie wykonania dotyczy więc sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne.
Skutków takich nie wywołuje uchwała o zaopiniowania wniosku o cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, gdyż nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym – wydanie zaskarżonego aktu nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów.
W konsekwencji uznać należy, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.