Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 2201/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił "T." S.A. z siedzibą w W. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez tę spółkę decyzji Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] [...], którą organ administracji utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2012 r. cofającą udzielone skarżącej zezwolenie z dnia [...] grudnia 2006 r. (nr [...]; z późniejszymi zmianami) na prowadzenie działalności w zakresie zakładów bukmacherskich.
W uzasadnieniu wspomnianego postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia w sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które to okoliczności uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zauważył, że będące przedmiotem skargi w niniejszej sprawie zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zakładów wzajemnych wygasa w dniu 8 grudnia 2012 r. Zatem kwestia utraty ewentualnych dochodów dotyczy krótkiego okresu, który w momencie wydawania postanowienia dobiega końca, wobec czego trudno jest w tym wypadku mówić o znacznych szkodach spowodowanych utratą dochodów. Za nietrafny uznał Sąd pierwszej instancji również argument spółki o bezpowrotnej utracie nakładów poniesionych na wyposażenie punktów przyjmowania zakładów, bowiem skarżąca skorzystała z uprawnienia ubiegania się o kolejne zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zakładów wzajemnych, w tym również w punktach objętych cofniętymi zezwoleniami, a zatem z chwilą uzyskania kolejnego zezwolenia strona będzie mogła nadal wykorzystywać zakupiony sprzęt.
Sąd pierwszej instancji zaznaczył ponadto, że skarżąca nie ma obowiązku utrzymywania punktów, względem których utraciła uprawnienie do przyjmowania w nich zakładów wzajemnych, a zatem czyni to z własnej woli i na własne ryzyko. W konsekwencji Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując jako podstawę swojego rozstrzygnięcia art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej zwanej "p.p.s.a.").
"T." S.A. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie Sądu pierwszej instancji, wnosząc o jego uchylenie w całości. Zarzuciła postanowieniu naruszenie:
- - art. 61 § 3 p.p.s.a poprzez odmowę wstrzymania wykonania skarżonej decyzji, w sytuacji gdy w sprawie zachodzą przesłanki pozytywne, przy jednoczesnym braku przesłanek negatywnych, do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji,
W uzasadnieniu zażalenia strona przedstawiła argumenty świadczące - jej zdaniem - o tym, że przedstawione przez spółkę okoliczności świadczą o wystąpieniu w sprawie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, zaś dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena w tym zakresie była błędna lub dowolna.
W odpowiedzi na zażalenie Minister Finansów wniósł o jego oddalenie, stwierdzając, że Sąd pierwszej instancji dokonał właściwej oceny rozpatrywanej sprawy, a zarzuty stawiane przez stronę są bezpodstawne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z przepisu tego wynika, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jego wykonania. Sąd orzeka w kwestii wstrzymania wykonania decyzji na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, na obecnym etapie wykonanie wydanych w niniejszej sprawie decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zakładów bukmacherskich nie wpłynie w żaden sposób na zakres uprawnień skarżącej wynikających z tego zezwolenia.
Wskazać należy, że prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne dotyczyło cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zakładów bukmacherskich udzielonego decyzją Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2006 r. W treści tego zezwolenia wskazano, że zostało ono udzielone na 6 lat. Oznacza to, że wygasło ono 8 grudnia 2012 r., co potwierdziła również strona w uzasadnieniu zażalenia.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wykonanie decyzji cofającej wspomniane zezwolenie nie doprowadzi do wystąpienia wskazywanych w zażaleniu trudnych do odwrócenia skutków. W dacie rozpoznawania zażalenia (14 lutego 2013 r.) przedmiotowe zezwolenie już bowiem wygasło. Zezwolenie to było uprawnieniem terminowym i obecnie utraciło już swoją moc. Oznacza to, że wskazywane w zażaleniu trudne do odwrócenia skutki związane z wykonaniem wydanej w sprawie decyzji odnoszą się do sytuacji, która w niniejszej sprawie nie może już nastąpić. To z kolei wyklucza zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.