Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 6 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 223/16 odrzucił sprzeciw J. L. od postanowienia tegoż Sądu z dnia 27 października 2016 r. w przedmiocie utrzymania w mocy zarządzenia referendarza sądowego w przedmiocie pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji przypomniał, iż wobec bezskutecznego upływu zakreślonego terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (PPF) referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 3 sierpnia 2016 r. pozostawił wniosek J. L. (dalej: skarżącej) bez rozpoznania.
Na skutek wniesionego przez skarżącą sprzeciwu, postanowieniem z dnia 27 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie podnosząc, że w zakreślonym terminie skarżąca nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu.
Skarżąca nie zgodziła się z powyższym postanowieniem i wniosła sprzeciw od tego orzeczenia (k. 64 akt).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w tym stanie sprawy powołanym na wstępie postanowieniem wniesiony przez skarżącego środek zaskarżenia nazwany "sprzeciwem" odrzucił, stwierdzając, że od wydanego w dniu 27 października 2016 r. postanowienia Sądu żaden środek nie przysługuje (k. 72). Skarżąca wniosła zażalenie z dnia 9 stycznia 2017 r. na postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 6 grudnia 2016 r.
W uzasadnieniu podniosła, iż przesyłka z wezwaniem do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu została niewłaściwie uznana za prawidłowo doręczoną. Jej zdaniem operator pocztowy nie pozostawił awiza pod wskazanym przez skarżącą adresem, a następnie zwrócił ją do Sądu. Zdaniem skarżącej, jej sprawa winna zostać rozpoznania na posiedzeniu jawnym, bowiem to nie ona zawiniła, lecz placówka pocztowa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że w odniesieniu do spraw sądowoadministracyjnych zainicjowanych skargami wniesionymi od dnia 15 sierpnia 2015 r. zastosowanie znajduje art. 260 p.p.s.a. w nowym brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658). Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm., dalej: p.p.s.a.) - w nowym brzemieniu - rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy.
Z kolei z art. 260 § 2 zdanie drugie (w nowym brzemieniu) wynika, że sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Tej treści regulacja przy uwzględnieniu art. 194 § 1 p.p.s.a. - także w brzemieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. oznacza, że na postanowienie WSA wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego, o którym mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., nie przysługuje zażalenie do NSA (por. R. Hauser, M. Wierzbowski "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" 3 wydanie Wyd. C.H. Beck Warszawa 2015, str. 1066). Oznacza to, że z przyjętego rozwiązania systemowego wynika, zgodnie z art. 260 § 2 p.p.s.a., że od postanowienia WSA utrzymującego w mocy zarządzenie referendarza sądowego nie przysługuje ani sprzeciw ani też zażalenie, czyli nie przysługuje żaden środek zaskarżenia.
Nie ulega też wątpliwości, że skoro skarga w rozpatrywanej sprawie została wniesiona 15 stycznia 2016 r. (k. 11 akt sądowych), to w odniesieniu do wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy znajdują zastosowanie przepisy znowelizowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obowiązującej od dnia 15 sierpnia 2015 r.
Wobec powyższego, skoro od postanowienia WSA w Bydgoszczy z 27 października 2016 r. nie przysługuje środek odwoławczy, sprzeciw skarżącej jako niedopuszczalny podlegał odrzuceniu, na podstawie art. 178 p.p.s.a. Oznacza to, że WSA w Bydgoszczy zgodnie z powołanymi wyżej przepisami postanowieniem z dnia 6 grudnia 2016 r. odrzucił sprzeciw skarżącej, gdyż został on złożony od prawomocnego orzeczenia.
Z wymienionych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zaskarżone postanowienie Sądu I instancji za prawidłowe i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.