Uzasadnienie
Postanowieniem z 5 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 429/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę D. J. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu z [...] lutego 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Sąd I instancji stwierdził, że zarządzeniami z [...] i [...] kwietnia 2017 r. wezwano adw. K. B. do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi wniesionej w imieniu D. J. poprzez złożenie do akt sądowych dokumentu pełnomocnictwa oraz uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwania zostały doręczone [...] kwietnia 2017 r.
W odpowiedzi na powyższe adw. K. B. do sprawy o sygn. akt II SA/Rz 429/17 nadesłał poświadczone przez siebie odpisy dokumentów pełnomocnictw udzielonych mu przez M. W. i P. P. wraz z dowodami uiszczenia wpisu za ww. osoby. W przepisanym terminie nie nadesłano zaś dokumentu pełnomocnictwa do reprezentowania D. J., ani nie uiszczono w jego imieniu wpisu od skargi.
Nieuzupełnienie braku formalnego i fiskalnego skargi było podstawą jej odrzucenia na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.).
Zażalenie od powyższego postanowienia złożył D. J., wnosząc o jego uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił:
- - nieprawidłowe zastosowanie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi ze względu na nieuzupełnienie braku w postaci złożenia pełnomocnictwa udzielonego pełnomocnikowi, podczas gdy doktryna oraz orzecznictwo stoją na stanowisku, że w tak zaistniałym stanie faktycznym należy przed wydaniem postanowienia o odrzuceniu, skierować stosowne wezwanie do uzupełnienia braku skargi poprzez jej podpisanie bezpośrednio do strony;
- - nieprawidłowe zastosowanie art. 220 § 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi ze względu na brak uiszczenia stosownego wpisu, podczas gdy z okoliczności faktycznych wynika, że stosowna wpłata została uiszczona w terminie, a częściowo błędne zatytułowanie przelewu, pozwalające na jednoznaczne przypisanie konkretnej wpłaty do przedmiotowej sprawy, nie może stanowić podstawy do wydania takiego rozstrzygnięcia.
W ocenie strony niewezwanie jej do podpisania skargi osobiście powoduje wydanie zaskarżonego postanowienia przedwcześnie.
Ponadto, skarżący podniósł, że błąd w tytułowaniu przelewu, kierowanego na rachunek Sądu, nie może być traktowany w ten sposób, jakby ten wpis nie został uiszczony. Pomimo błędnego określenia strony, wskazano właściwą sygnaturę sprawy, co wskazuje na wolę uzupełnienia braku konkretnej skargi.
Wobec powyższego zdaniem D. J. nie zaistniały podstawy odrzucenia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji odrzucił skargę D. J., reprezentowanego przez adw. K. B., z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego i fiskalnego skargi.
W pierwszej kolejności NSA oceni zasadność stwierdzenia, że strona nie uzupełniła braku formalnego skargi.
Zgodnie z art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jeżeli skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jednym z braków formalnych, o którym mowa jest w art. 49 § 1 p.p.s.a. jest nieprawidłowe wykazanie umocowania osoby działającej w imieniu strony składającej skargę, na przykład poprzez niezłożenie dokumentu pełnomocnictwa bądź niewskazanie, że pełnomocnictwo zostało udzielone przez stronę bądź osobę uprawnioną do reprezentowania strony.
W rozpoznawanej sprawie do skargi, sporządzonej i wniesionej przez adw. K. B., nie został dołączony dokument upoważniający tego pełnomocnika do reprezentowania D. J..
Pomimo wezwania, powyższy brak formalny skargi nie został uzupełniony prawidłowo. Adw. K. B. do niniejszej sprawy nadesłał bowiem pełnomocnictwo do działania w imieniu M. W. oraz P. P., nie uzupełniając pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego – D. J..
Takie działanie pełnomocnika skarżącego nie mogło zostać uznane za prawidłowe uzupełnienie braku formalnego skargi.
Na aprobatę, zdaniem NSA, nie zasługuje stanowisko skarżącego, który zmierza do wykazania, że w nastąpiła zmiana nieusuniętego braku formalnego w postaci braku pełnomocnictwa na podlegający uzupełnieniu brak formalny w zakresie podpisu strony. Przede wszystkim wskazać należy, że art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny przewiduje obowiązek sądu odrzucenia skargi ("sąd odrzuca skargę") w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd zatem nie ma kompetencji do uznania, że nieuzupełniony istotny brak formalny skargi (jakim jest brak pełnomocnictwa dla sporządzającego skargę adwokata) może stać się innego rodzaju brakiem formalnym (brakiem podpisu strony pod skargą), który w dalszym ciągu podlegałby uzupełnieniu. Nieuzupełnienie braku formalnego skargi, w sytuacji gdy brak był istotny, a wezwanie precyzyjne i prawidłowo doręczone obliguje wojewódzki sąd administracyjny do odrzucenia skargi, nie dając żadnego w tym względzie wyboru.
Wobec tego Sąd I instancji zasadnie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Odnosząc się do drugiego z dostrzeżonych przez WSA braków skargi, tj. braku fiskalnego, należy stwierdzić, że adw. K. B. uiścił wpis od skargi D. J., wskazując w tytule "wpis sądowy od skargi M. W. i P. P._WSA Rzeszów II SA/Rz 429/17" (por. k. 22 akt sądowych).
Takie wskazanie tytułu przelewu nie wskazuje w sposób jasny, czy wpis ten został uiszczony od skargi M. W. i P. P., czy od skargi o sygn. akt II SA/Rz 429/17. Co do zasady w takiej sytuacji Sąd I instancji powinien był wezwać pełnomocnika skarżącego do złożenia wyjaśnień, jaka skarga podlegała opłaceniu. Jednak, w okolicznościach niniejszej sprawy, gdy bezsprzecznie nie został uzupełniony również drugi z braków skargi, o czym była już mowa powyżej, uchybienie Sądu w tym zakresie nie wpływa na prawidłowość postanowienia o odrzuceniu skargi.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 in fine w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.