Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. odrzucił skargę R. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Sąd postanowił również zwrócić skarżącej uiszczony wpis od skargi.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżąca w związku w wniesieniem skargi została wezwana do uzupełnienia jej braków formalnych poprzez złożenie jednego egzemplarza odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego. W wezwaniu tym zostało również zawarte pouczenie, że odpisem pisma mogą być również uwierzytelnione fotokopie lub uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej oraz że ich nieusunięcie w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, skutkować będzie odrzuceniem skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącej [...] maja 2015 r.
W dniu [...] maja 2015 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej operatora) R. B. zachowując zakreślony siedmiodniowy termin, nadesłała pismo z dnia [...] marca 2015 r. zatytułowane "skarga", z odręczną adnotacją "kopia", jednakże o treści odmiennej od tekstu wniesionej skargi z dnia [...] kwietnia 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę.
Sąd I instancji wskazał, że przesłane przez skarżącą pismo zawierało odmienną treść niż wniesiona skarga z dnia [...] kwietnia 2015 r. i nie jest odpisem ani kopią (fotokopią). Nadto opatrzone jest wcześniejszą datą niż skarga z dnia [...] kwietnia 2015 r., która zainicjowała postępowanie. Oznacza to, że skarżąca pomimo prawidłowego wezwania do usunięcia braków formalnych skargi i prawidłowego wskazania o uzupełnienie jakich braków się ją wzywa oraz pouczeniu o konsekwencjach grożących w razie nie dokonania tych czynności nie wykonała wezwania Sądu I instancji i nie nadesłała żądanego odpisu skargi. Sprawie zaś nie można nadać prawidłowego biegu, ponieważ nie ma możliwości doręczenia odpisu skargi uczestnikowi postępowania M. P. R. B. wniosła na powyższe orzeczenie Sądu I instancji zażalenie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Postanowieniu zarzuciła naruszenie:
- - art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez niewezwanie skarżącej do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu w postaci zobowiązania do złożenia oświadczenia zawierającego uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu,
- - art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] lutego 2015 r. o nr [...],
- - art. 86 § 1 p.p.s.a. poprzez nieprzywrócenie terminu na uzupełnienie braków formalnych skargi w postaci przedłożenia odpisu skargi,
- - art. 86 § 1 p.p.s.a. i art. 87 § 1 p.p.s.a. poprzez niezakwalifikowanie nadanego [...] czerwca 2015 r. odpisu skargi jako wniosku o przywrócenie terminu.
W uzasadnieniu zażalenia skarżąca przedstawiła uzasadnienie złożonych zarzutów oraz stanowisko w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zaważył, co następuje:
Zażalenie skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć odpisy i odpisy załączników dla doręczenia stronom (...). Rozwinięciem tego obowiązku strony jest treść § 2 przywołanego przepisu, stanowiącego, że odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. Przyjąć zatem należy, że nie tylko opisane w § 2 art. 47 p.p.s.a. fotokopie lub innego rodzaju kopie, czy wydruki pisma powinny być poświadczone za zgodność lecz również odpisy oraz odpisy załączników wymagają ich uwierzytelnienia pozwalającego na stwierdzenie, iż są zgodne (tożsame w swej treści) z oryginałem pisma od którego pochodzą.
W orzecznictwie i doktrynie sądów administracyjnych przyjęło się, że odpisy pism, również odpisy skargi nie muszą być podpisane przez stronę. Wymagają jednak bezwzględnego poświadczenia jego zgodności z oryginałem. Wymóg ten powoduje, bowiem, że osoba poświadczająca odpis przyjmuje odpowiedzialność za jego zgodność z oryginałem (por. postanowienia NSA: z dnia 29 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 2351/11 i z dnia 28 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 677/10).
Wskazać w tym miejscu należy na uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r. I OPS 13/13, w której przesądzone zostało, że niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd.
Podzielając powyższe stanowisko i przedstawioną w uzasadnieniu tego orzeczenia argumentację należy odwołać się do niektórych z istotnych jego fragmentów. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał m. in., że na gruncie art. 130 K.p.c. ugruntowany jest w orzecznictwie i literaturze pogląd, że niedopuszczalne i bezzasadne jest przerzucanie na sąd wykonywania czynności obciążających strony, choćby miały charakter techniczny. W postępowaniu cywilnym przyjmuje się, że skoro powołany wyżej przepis nakłada obowiązek uzupełnienia braków formalnych pisma na stronę postępowania, a nie na sąd, to w pełni uzasadnione jest twierdzenie, że strona, która obowiązku nie wykonuje musi ponieść negatywne tego konsekwencje procesowe. Podobnie omawiane kwestie uregulowane zostały w procedurze sądowoadministracyjnej.
Brak odpisów skargi dla pozostałych uczestników postępowania jest istotnym brakiem formalnym, którego nieuzupełnienie uniemożliwia nadanie tej skardze prawidłowego biegu. Konsekwencją niewykonania żądania Sądu I instancji wzywającego do usunięcia w terminie 7 dni braków skargi, pod rygorem jej odrzucenia, wynikającego z uregulowań zawartych w art. 47 § 1, art. 49 § 1 i 2, art. 50 i następne p.p.s.a., musiało być odrzucenie skargi.
Zarzuty zawarte w zażaleniu nie mogły być skuteczne.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z dnia [...] maja 2015 r., wezwano skarżącą do nadesłania 1 egzemplarza odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego egzemplarza. Skarżąca poświadczyła odbiór wezwania w dniu [...].05.2015 r. Wskazać trzeba, że wezwanie to zostało skomponowane w sposób czytelny i nie skomplikowany.
Nadesłany zaś przez skarżącą egzemplarz, nie był w rzeczywistości odpisem skargi pierwotnie wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z dnia [...] kwietnia 2015 r. lecz nową skargą (wizualnie) z nowymi zarzutami.
W niniejszej sprawie, skarżąca pomimo otrzymania prawidłowego wezwania Sądu I instancji nie wypełniła go w sposób prawidłowy, przez co zasadnie Sąd I instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.
W rozpoznawanej sprawie stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. wniesionej przez skarżącą skargi nie mógł zakwalifikować jako wniosku o przywrócenie terminu, gdyż w skardze tej skarżąca nie zawarła wniosku o przywrócenie terminu wraz z jego uzasadnieniem.
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie