Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 16 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 606/17 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, iż R. W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzję, zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania, uzasadniając, że wykonanie decyzji może wyrządzić mu szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, bowiem skarżący nie jest w stanie uiścić kwoty kary, nie ma również możliwości zaciągnięcia zobowiązania finansowego celem uzyskania środków, podjęte czynności egzekucyjne uniemożliwią mu prowadzenie działalności gospodarczej. Podkreślił, że wymierzona mu kara pieniężna przekracza jego możliwości finansowe.
Sąd I instancji odmawiając skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, powołując art. 61 § 3 p.p.s.a., wskazał iż uzasadnienie wniosku nie pozwala na stwierdzenie, że w tym konkretnym przypadku zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bowiem wnioskodawca nie uprawdopodobnił, aby uiszczenie kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, przekraczało jego możliwości finansowe i mogło skutkować zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest bowiem dysponowanie przez Sąd aktualnymi i pełnymi danymi o sytuacji finansowej, majątkowej, ekonomicznej oraz rodzinnej strony, w tym: o posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym, wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków.
Tymczasem skarżący takich pełnych informacji popartych stosownymi materiałami źródłowymi nie przedstawił, co powodowało, że nie można było ustalić okoliczności uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł.
W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie mógł zostać uwzględniony, bowiem skarżąca nie wykazała stosownymi dokumentami, jak przedstawia się jego aktualna sytuacja majątkowa. Skarżący nie wykazał w jaki sposób poniesienie kosztów związanych z uregulowaniem kary pieniężnej wpłynie na stabilność finansową prowadzonej przez niego działalności gospodarczej i czy w tej konkretnej sytuacji będzie można mówić o znacznej szkodzie, czy trudnych do odwrócenia skutkach.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd I instancji ocena jest prawidłowa. WSA trafnie zwrócił uwagę, że skarżący do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, co należy podkreślić, nie dołączył żadnych dowodów, które dokumentowałyby jak przedstawia się jego aktualna sytuacja majątkowa. Zasadne jest stanowisko WSA, iż nie był w stanie określić czy ewentualna szkoda spowodowana wykonaniem decyzji, tylko z uwagi na wysokość nałożonej kary pieniężnej, byłaby znaczna oraz czy istnieje zagrożenie powstania trudnych do odwrócenia skutków. Twierdzenia zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione stosownymi dokumentami odnoszącymi się do sytuacji majątkowej strony. Do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (zawartego w skardze), nie została załączona jakakolwiek "dokumentacja w postaci bilansu, rachunku zysków i strat oraz informacja dodatkowa", która obrazowałaby aktualną, rzeczywistą kondycję finansową spółki.
Brak wiedzy co do rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej strony sprawia, że nie jest możliwa ocena, czy i w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji przed zakończeniem kontroli sądowej może wpłynąć na sytuację majątkową skarżącego. Ustawodawca w art. 61 § 3 p.p.s.a. posługuje się pojęciem "znacznej szkody", co oznacza, że dla wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie wystarcza samo jej wystąpienie, lecz jeszcze jej rozmiar dla zobowiązanego musi być co najmniej znaczny. Oznacza to, że sama wysokość określonej kary pieniężnej nie świadczy automatycznie o wystąpieniu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Kwota ta musi być bowiem odniesiona do całokształtu aktualnej sytuacji majątkowej skarżącego, w tym jego płynności finansowej (por postanowienie NSA z dnia 21 luty 2017 r., o sygn. akt II GZ 106/17, z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt II GZ 1360/16).
Samo twierdzenie skarżącego, że nie ma on zdolności do zaciągania zobowiązań finansowych celem uregulowania należności czy też podjęte w stosunku do niego czynności egzekucyjne, które uniemożliwiają prowadzenie mu bieżących spraw nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.