Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 3 listopada 2010 r. o sygn. akt V SA/Wa 1957/10 odmówił S. P. Spółce z o.o. z siedzibą w Ś. przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
Sąd I instancji postanowieniem z dnia 5 października 2010 r. sygn. akt V SA/Wa 1957/10 pozostawił skargę S. P. Sp. z o.o. (zwanej dalej: skarżącą) na rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z 27 lipca 2010 r. nr [...] bez rozpatrzenia. Przyczyną pozostawienia skargi bez rozpatrzenia było wniesienie jej z uchybieniem 14-dniowego terminu. Rozstrzygnięcie PARP z dnia 27 lipca 2010 r. zostało doręczone skarżącej spółce 3 sierpnia 2010 r., a skarga została wniesiona 18 sierpnia 2010 r.
Pismem z dnia 12 października 2010 r. skarżąca spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że w dniu 3 sierpnia 2010 r. korespondencja została odebrana przez pracownika skarżącej D. P., która jest pracownikiem sekretariatu. W dniu odebrania korespondencji D. P. miała stan zapalny oka, co znacznie obniżyło jej koncentrację w wyniku bólu spowodowanego tym stanem. Jeszcze tego samego dnia złożyła wniosek o udzielenie jej urlopu na żądanie, którego skarżąca spółka udzieliła. D. P. udała się do lekarza okulisty, który założył jej opatrunek. Korespondencję odebraną w dniu 3 sierpnia 2010 r. pozostawiła na biurku. Następnego dnia po powrocie do pracy odebrała kolejną korespondencję i całość łącznie z korespondencją z dnia poprzedniego przekazała do wpisania do książki odbiorczej pod datą 4 sierpnia 2010 r. Powyższa omyłka była spowodowana chorobą D. P., albowiem pod wpływem bólu związanego ze stanem zapalnym zapomniała, iż nie wpisała do książki odbiorczej korespondencji pozostawionej na biurku dnia poprzedniego.
Na dowód skarżąca załączyła wniosek o udzieleniu urlopu z dnia 3 sierpnia 2010 r. oraz zaświadczenie lekarskie z tej samej daty. Na dowód tego skarżąca wniosła o przesłuchanie D. P. w charakterze świadka. Sąd I instancji nie uwzględnił tego wniosku.
Sąd I instancji podał, iż stan zdrowia D. P. był na tyle dobry, że umożliwił jej przybycie do pracy, dokonanie odbioru korespondencji, a także wypisanie urlopu na żądanie. Ponadto zauważyć należy, że D. P. po poradę lekarską – jak wynika z zaświadczenia lekarskiego z 3 sierpnia 2010 r. – udała się w podróż ze Świdnika aż do oddalonej o prawie 200 km Warszawy, co świadczy o tym, iż pomoc lekarska nie musiała zostać jej udzielona niezwłocznie. Wskazać także należy, że pomimo problemów z okiem już dnia następnego D. P. stawiła się w pracy.
Zdaniem Sądu I instancji przedstawione okoliczności powodują przyjęcie, iż wpisanie błędnej daty do książki odbiorczej spowodowane było wynikiem zaniedbania i nieuwagi pracownika skarżącej spółki (a nie nagłej choroby uniemożliwiającej staranne działania w wykonywaniu obowiązków pracowniczych). Te okoliczności nie wyłączają winy strony w uchybieniu terminu i na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd I instancji postanowił odmówić przywrócenia wnioskowanego terminu.
W zażaleniu na powyższe postanowienie S. P. Sp. z o.o. z siedzibą w Świdniku zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 86 § 1 p.p.s.a. przez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sytuacji, gdy skarżący uprawdopodobnił okoliczności, na skutek których doszło do uchybienia terminu co zostało potwierdzone zaświadczeniem lekarskim. Okoliczności te miały charakter niezawiniony przez skarżącego i zostały spowodowane chorobą pracownika oraz naruszenie art. 91 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 86 § 1 p.p.s.a. przez przyjęcie sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, podczas gdy dla wyjaśnienia wątpliwości dotyczących okoliczności faktycznych przytaczanych przez skarżącego konieczne było wysłuchanie wyjaśnień strony na posiedzeniu.
Z wymienionych powodów S. P. Sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie zmianę zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest usprawiedliwione i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy Sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Przywrócenie terminu jest uprawnieniem procesowym strony, jednakże ma ono charakter wyjątkowy i może nastąpić w przypadkach określonych w ustawie. W myśl art. 87 § 1 i § 2 i § 4 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności procesowej, której nie dokonała w terminie.
W sprawie objętej zażaleniem okoliczność wskazana przez skarżącą nie może być uznana za wyłączającą winę w niedochowaniu ustawowego terminu do złożenia skargi na pismo PARP z dnia 27 lipca 2010 r. nr[...]. Fakt nagłego zapalenia oka pracownicy kancelarii i spowodowana tym nieobecność w pracy w dniu, w którym odebrano korespondencję zawierającą zaskarżone pismo PARP nie usprawiedliwia, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, braku winy skarżącego. D. P. korespondencję odebraną w dniu 3 sierpnia 2010 r. pozostawiła na biurku i następnego dnia po powrocie do pracy odebrała kolejną korespondencję i całość łącznie z korespondencją z dnia poprzedniego przekazała do wpisania do książki odbiorczej pod datą 4 sierpnia 2010 r. Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tej kwestii, że wpisanie błędnej daty do książki odbiorczej spowodowane było wynikiem zaniedbania i nieuwagi pracownika skarżącej spółki a nie nagłej choroby uniemożliwiającej staranne działania w wykonywaniu obowiązków pracowniczych.
Otóż brak winy, który jest warunkiem sine qua non zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dołożeniu szczególnej oraz należytej staranności przy dokonywaniu czynności, do której strona jest zobowiązana i można o nim mówić jedynie wówczas, gdy przeszkody powstałej w jego dochowaniu nie można było przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy ocenie zawinienia, bądź też jego braku, Sąd bierze pod uwagę czynnik obiektywny, rozpatrując czy strona dołożyła staranności, jakiej wymagać można od osoby dbającej w sposób należyty o swój interes prawny, czy też - przeciwnie - wykazała się niedbalstwem. W zaistniałym stanie faktycznym stwierdzić wobec tego należy, iż strona mogła dokonać czynności złożenia skargi na pismo PARP w terminie określonym w ustawie tj. w terminie 14 dni od daty doręczenia pisma w sprawie (art. 30 c ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – Dz. U. Nr 84, poz. 712 ze zm.).
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny uznał orzeczenie Sądu I instancji za prawidłowe i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.