Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. postanowieniem z dnia 20 listopada 2014 r., sygn. akt III SA/Po 1197/14, odmówił A. B. wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2014 r. nakładającej karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
I
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał na treść art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd podał jednak, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi sytuacja, w której przepisy szczególne przewidują odstępstwo od powyżej wyrażonej zasady, i z wniesieniem skargi do sądu wiążą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W tym zakresie WSA wskazał na treść art. 93 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.; powoływanej dalej jako: u.t.d.), w myśl którego karę pieniężną określoną w art. 92a ust. 1 u.t.d. nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego.
Ust. 2 tego przepisu stanowi zaś, że powyższa decyzja ostateczna staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. Natomiast w przypadku wniesienia skargi, decyzja staje się wykonalna z chwilą: 1. odrzucenia skargi;
- 2. cofnięcia skargi lub 3. wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi.
Sąd I instancji stwierdził, że z uwagi na fakt, iż A. B. wniósł skargę na ostateczną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego przed upływem 30 dni od dnia jej doręczenia, decyzja ta stanie się wykonalna dopiero w momencie zaistnienia, którejś z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 93 ust. 2 u.t.d., to jest: odrzucenia skargi, cofnięcia skargi albo wydania przez Sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. Zatem dopiero wówczas na skarżącym będzie ciążyło zobowiązanie do uiszczenia kary pieniężnej w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o jej nałożeniu stanie się wykonalna (art. 94 ust. 2 u.t.d.).
W ocenie WSA, na obecnym etapie postępowania zaskarżona decyzja nie posiada zatem przymiotu wykonalności, co z kolei uzasadnia odmowę uwzględnienia wniosku.
II
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył A. B. Orzeczenie zaskarżył w całości, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na groźbę niepowetowanej szkody oraz możliwość wystąpienia trudnych do usunięcia skutków, a także o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:
- 1. art. 61 § 1 p.p.s.a. w zakresie w jakim odmówiono wstrzymania wykonalności decyzji mimo, iż zachodzą prawne przesłanki do takiego rozstrzygnięcia;
- 2. art. 93 ust. 1 u.t.d. w zakresie, w jakim sąd odmówił wstrzymania wykonalności decyzji, mimo iż nie zachodzi w przedmiotowej sprawie żadna ze wskazanych tam przesłanek.
W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że fakt, iż decyzja jest niewykonalna nie zmienia tego, iż w sytuacji hipotetycznego odrzucenia skargi, pomimo przysługującego stronie prawa zaskarżenia takiego postanowienia, organ będzie mógł realizować zawarty w niej obowiązek. Ponadto wskazał, że ustawodawca przewidział, iż decyzja jest niewykonalna jedynie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia o oddaleniu skargi. Wnioskodawca wyraził wątpliwości odnośnie zgodności obowiązującej zasady natychmiastowej wykonalności decyzji o nałożeniu kary pieniężnej z zasadą demokratycznego państwa prawnego, z zasadami wynikającymi z konwencji międzynarodowych oraz z zasadami unijnymi.
W ocenie skarżącego, regulacja z art. 93 ust. 2 u.t.d. ma na celu umożliwienie ukaranemu płatności kary pieniężnej dopiero po wyczerpaniu wszelkich możliwych środków kontroli decyzji, w tym po ewentualnym zakończeniu postępowania sądowego w przypadku złożenia skargi na decyzję. Wnioskodawca podkreślił, że skoro można dochodzić zapłaty przed uprawomocnieniem się postanowienia o odrzuceniu skargi, można zatem wnosić o wstrzymanie jej wykonalności również do czasu wydania ostatecznego i prawomocnego rozstrzygnięcia.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem sporu między skarżącym a organem jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2014 r., którą organ utrzymał w mocy decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2014 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Rozpoznając zażalenie na postanowienie Sądu I instancji odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji należy wskazać, że ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 244, poz. 1454), obowiązującą od dnia 1 stycznia 2012 r. zmieniono treść art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem decyzja ostateczna, nakładająca karę pieniężną, staje się wykonalna po upływie 30 dni od dnia jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą:
- 1) odrzucenia skargi,
- 2) cofnięcia skargi, lub
- 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi.
Zatem według tego przepisu decyzja o nałożeniu kary pieniężnej staje się wykonalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Jeżeli więc złożona została skarga do sądu administracyjnego – tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, to z mocy art. 93 ust. 2 u.t.d. decyzja ta nie posiada przymiotu wykonalności, a wniosek o jej wstrzymanie staje się bezprzedmiotowy i podlega oddaleniu.
W świetle przedstawionych powyżej regulacji prawnych z ustawy o transporcie drogowym, stanowiących lex specialis do przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odnoszących się do zagadnienia ochrony tymczasowej, Sąd I instancji zasadnie odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i to bez badania ustawowych przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W stanie sprawy przedstawionym do rozpoznania nie można było zatem uwzględnić wniesionego zażalenia, wobec czego postanowienie Sądu I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za prawidłowe.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.