Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 1888/16, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), oddalił wniosek A. W. o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
Jak wskazał Sąd I instancji, A. W. (dalej: skarżący) we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżanej decyzji podnosił, że dotyczy ona nałożenia kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł i negatywnie wpłynie na jego kondycję finansową. Wyjaśnił, że łączna kwota nałożonych na niego ostatecznymi decyzji kar administracyjnych wynosi 96.000 zł i uiszczenie tych kwot naraziłoby skarżącego na znaczną szkodę, kilkakrotnie przewyższającą wysokość dochodów skarżącego z 2015 r., a także spowodowałoby niemożliwe do odwrócenia skutki, albowiem wymagałoby sprzedaży majątku osobistego skarżącego i pozbawiłoby go środków pozwalających na ich bieżące utrzymanie.
W ocenie WSA, skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub że powstałe po jej wykonaniu skutki byłyby trudne do odwrócenia. Sąd I instancji podkreślił, że do wniosku nie zostały przedłożone żadne dokumenty obrazujące sytuację majątkową skarżącego, poza dokumentem PIT-36 za 2015 r. Ponadto, Sąd I instancji uznał, że stwierdzenie potencjalnej wadliwości zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji jej uchylenie jest przedmiotem merytorycznego rozpoznania w tej sprawie i nie może w żadnym wypadku stanowić przesłanki wstrzymania wykonania takiego aktu, gdyż kwestia ta nie może być badana na etapie rozstrzygania w postępowaniu wpadkowym.
Sąd I instancji wskazał, że fakt zapłaty lub wyegzekwowania nałożonej kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł nie powoduje nieodwracalnych skutków, gdyż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi wskazana zaskarżoną decyzją należność zostanie skarżącemu zwrócona. Ponadto do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam ogólnikowy wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Zagrożenie musi być bezpośrednie i realne, zaś w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami.
A. W. złożył zażalenie na wspomniane postanowienie Sądu I instancji. Wniósł o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że nie wskazał, na czym polega niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, podczas gdy z przedstawionych danych o wysokości dochodów z działalności gospodarczej oraz innych źródeł dochodu, a także danych o wysokości nałożonych kar administracyjnych wynika, że ich wykonanie pochłania niemal cały roczny dochód skarżącego, a zatem zagraża płynności finansowej prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.
Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II GZ 1359/16).
W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 12000 zł. W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie mógł zostać uwzględniony, bowiem skarżący nie wykazał, że znajduje się w takiej sytuacji finansowej, że jej wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia skutków, które byłyby trudne do odwrócenia albo mogą spowodować szkodę, która byłaby dla skarżącego znaczna.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd I instancji ocena jest prawidłowa. Zasadne jest stanowisko WSA, że twierdzenia zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione stosownymi dokumentami odnoszącymi się do sytuacji majątkowej strony. Brak wiedzy co do rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej strony sprawia, że nie jest możliwa ocena, czy i w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji przed zakończeniem kontroli sądowej może wpłynąć na skarżącego. Łączna wysokość kar pieniężnych (ich suma wynosi 96 000 zł), nie świadczy automatycznie o wystąpieniu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Kwoty te muszą być bowiem odniesione do całokształtu aktualnej sytuacji majątkowej skarżącego, w tym jego płynności finansowej. Znajdujące się w aktach dokumenty nie pozwalały na dokonanie takiej oceny, wobec czego Sąd I instancji trafnie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela również stanowisko Sądu I instancji, że przy ocenie, czy w sprawie wystąpiły przesłanki wstrzymania wykonania decyzji określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd administracyjny nie jest uprawniony do badania legalności zaskarżonego aktu administracyjnego. Z woli ustawodawcy powodem wstrzymania wykonania decyzji nie może być bowiem jej nielegalność, lecz potencjalne skutki związane z jej wykonaniem przed przeprowadzeniem kontroli sądowej.
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.