Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z dnia 3 marca 2016 r. odmówił M. spółce z o.o. w T. wstrzymania wykonania objętej skargą tej spółki decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu.
Sąd I instancji wskazał, że skarżąca spółka w wywiedzionej od wskazanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. skardze zawarła wniosek o jej wstrzymanie motywując, że wykonanie tego aktu doprowadzi do wyrządzenia spółce znacznej szkody, gdyż niemożność sprzedaży alkoholu w bezpośredni sposób wpłynie na liczbę klientów, którzy wypoczywają nad zalewem "K." w miejscowości P. D., co z kolei zmniejszy przychody uzyskiwane z prowadzonej tam działalności i może w następstwie doprowadzić do jej likwidacji.
Stwierdził, że skarżąca nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonej decyzji wiązało się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub że powstałe po jej wykonaniu skutki byłyby trudne do odwrócenia. Uzasadnienie wniosku zawierało ogólne stwierdzenia, że wykonanie tej decyzji zmniejszy jej dochody, jakie uzyskuje z prowadzonej działalności. Strona nie podała jednak, jaki dochód uzyskuje z prowadzonej działalności, jaką część sprzedaży stanowi sprzedaż napojów alkoholowych, których dotyczy zaskarżona decyzja i jaką część dochodu uzyskuje z tego tytułu, co uniemożliwia dokonanie rzeczywistej oceny wpływu sprzedaży tych napojów na jej sytuację finansową i opłacalność prowadzonej przez nią działalności. Skarżąca nie wskazała także, czy i w jakim stopniu nastąpił spadek jej obrotów oraz spadek liczby klientów wskutek zaskarżonej decyzji i czy w związku z tym rzeczywiście konieczna będzie likwidacja spółki.
Sąd zauważył ponadto, że z odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 8 grudnia 2015r. wynika, iż przedmiotem działalności strony skarżącej jest nie tylko sprzedaż napojów alkoholowych.
W podstawie prawnej postanowienia Sąd I instancji podał art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
M. spółka z o.o. w T. zażaleniem zaskarżyła postanowienie Sądu I instancji w całości wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów załączonych do zażalenia.
Postanowieniu skarżąca spółka zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji pomimo istnienia przesłanek wstrzymania jej wykonania, które to naruszenie miało wpływ na treść zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej.
Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Treść zawartego w skardze na decyzję SKO w T. wniosku o jej wstrzymanie, w sposób jednoznaczny przemawia za prawidłowością motywów ległych u podstaw postanowienia Sądu I instancji. Istotnie uzasadnienie wniosku o zastosowanie w stosunku do skarżącej spółki ochrony tymczasowej ogranicza się wyłącznie do podniesionej okoliczności, że niemożność sprzedaży alkoholu klientom wypoczywającym nad zalewem "K." w P. D. wpłynie na ich ilość co z kolei przełoży się na przychody uzyskiwane przez spółkę. Jak trafnie podniósł Sąd I instancji, skarżąca nie wskazała jaki dochód uzyskuje z prowadzonej działalności i jaką część sprzedaży stanowi sprzedaż napojów alkoholowych, których dotyczy zaskarżona decyzja. Wniosek nie zawierał również jakiejkolwiek dokumentacji, na podstawie analizy, której możliwym byłoby ustalenie wielkości wymienionych danych - uzyskiwanego dochodu i składającego się na niego faktu sprzedaży alkoholu klientom spółki.
W takim stanie sprawy, wobec wyłącznie lakonicznego powołania się na ewentualny wpływ cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych na ilość klientów, a w konsekwencji przychody skarżącej, nie było możliwym dokonanie oceny czy istotnie wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje możliwość zaistnienia jednej bądź obu przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Nie ma wobec tego podstaw do przypisania orzeczeniu Sądu I instancji wadliwości, albowiem Sąd ten podejmując próbę oceny niebezpieczeństwa ziszczenia się w stosunku do wnioskodawczyni przesłanki wyrządzenia jej poprzez wykonanie decyzji SKO znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie miał podstaw, wobec trafnie stwierdzonych braków wniosku, do uznania aby którakolwiek z przywołanych przesłanek mogła wystąpić – zajść.
Nie zasadnym jest sformułowany w zażaleniu wniosek o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów załączonych do zażalenia. Zgodnie, bowiem z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów jeśli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jak wskazano na wstępie rozważań, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek odpowiedniego umotywowania żądania wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu z którego wynika również ciężar wykazania podniesionych we wniosku okoliczności, za pomocą odpowiednich dowodów. Skoro strona już w momencie wystąpienia z wnioskiem uchybiła opisanemu obowiązkowi, który w konsekwencji doprowadził do jego nieuwzględnienia wobec braku podstaw do stwierdzenia możliwości zaistnienia przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej, to brak jest podstaw w ramach kontroli orzeczenia Sądu I instancji, do przeprowadzania postępowania dowodowego zmierzającego w istocie do rozpoznania wniosku jakby został on złożony po raz pierwszy.
Wnioskowane przeprowadzenie postępowania dowodowego, mając na uwadze opisane braki pierwotnego wniosku strony, nie nosiłoby cechy postępowania dowodowego uzupełniającego jak również nie zmierzałoby do wyjaśnienia istotnych wątpliwości.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.