Uzasadnienie
B. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący uzasadnił powyższy wniosek zagrożeniem dla swojej sytuacji ekonomicznej. Wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje utratę płynności finansowej, co doprowadzi do utraty jedynego źródła utrzymania dla skarżącego i jego rodziny. Ponadto, skarżący wskazał na kłopoty zdrowotne swoje oraz swojej żony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie WSA skarżący nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący wskazał jedynie w sposób ogólny, że wykonanie decyzji spowoduje utratę płynności finansowej, a w konsekwencji utratę jedynego źródła utrzymania dla rodziny. Na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zakwestionowanego orzeczenia nie przywołał żadnych konkretnych okoliczności i dowodów, które mogłyby uzasadniać, iż istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania wobec niego trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd I instancji podkreślił, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Zażalenie na wskazane postanowienie złożył B. B., wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w L.. Zarzucił naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), "bowiem wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a mianowicie utraty płynności finansowej B. B., a co z kolei doprowadzi do utraty przez niego jedynego źródła utrzymania dla niego i jego rodziny". Do zażalenia dołączono dokumenty "niezbędne do wyjaśnienia istotnych okoliczności w sprawie", świadczące o wydatkach skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie skarżącego nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jego wykonania. Sąd orzeka w kwestii wstrzymania wykonania decyzji na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ocenił wniosek skarżącej, stwierdzając, że nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Należy podzielić pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, iż skarżący nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący na etapie postępowania przed Sądem I instancji nie wykazał, że zachodzą przesłanki udzielenia mu ochrony tymczasowej.
Również z dokumentów dołączonych do zażalenia, zdaniem NSA, nie wynika, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. Wskazać bowiem należy, że z podatkowej księgi dochodów i rozchodów wynika, iż skarżący za okres I-VII 2013 r. uzyskał z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej przychód w wysokości 968.898,35 zł przy wydatkach 65.491,70 zł. Przedstawione zostały również rachunki za energię elektryczną, potwierdzenia zapłacenia podatku za dany okres oraz faktury za lekarstwa, jednak dokumenty te nie wykazują takich dodatkowych kosztów, które uzasadniałyby uznanie, że zachodzą przesłanki udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej.
Ponadto, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z przedstawionej dokumentacji nie wynika, jak tego chciałby skarżący, że "przychód z prowadzenia działalności gospodarczej to kwota około 3.946 zł", od którego należy odliczyć VAT (ok. 1.000 zł miesięcznie), opłaty domowe (ok. 340 zł miesięcznie)zakup lekarstw (ok. 250 zł miesięcznie), opał (ok. 300 zł miesięcznie), jedna butla gazu (ok. 55 zł miesięcznie), opłaty za wodę (ok. 55 zł miesięcznie), ścieki (ok. 50 zł miesięcznie), wywóz śmieci (ok. 41 zł miesięcznie), podatek rolny, ubezpieczenie budynków, wyżywienie. Wobec powyższego NSA uznał, że nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Jedynie na marginesie należy wskazać, że wraz z wydaniem wyroku przez sąd I instancji postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji upada, a kolejny wniosek można zgłosić w skardze kasacyjnej. Okoliczności powołane we wniosku muszą zostać uprawdopodobnione przez wnioskodawcę.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.