Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 632/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił [...] wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.
Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2017 r. W treści skargi zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że decyzja organu skreślająca go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej uniemożliwia wykonywanie pracy, co naraża jego jak i rodzinę na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.
WSA wyjaśnił, że wymieniony w przepisie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Obowiązek wykazania tych przesłanek leży po stronie skarżącej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.
Sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie dołączył do wniosku żadnych dokumentów, z których wynikałaby jego obecna sytuacja finansowa i jakie faktycznie uzyskuje dochody, a także potwierdzające jego miesięczne wydatki. Powyższe uniemożliwia dokonanie oceny, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Zdaniem WSA, ryzyko utraty dotychczasowej pracy nie przesądza automatycznie o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem skarżący może podjąć zatrudnienie w innym miejscu, w którym nie jest wymagana licencja pracownika ochrony fizycznej. Natomiast skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności, które uniemożliwiałyby mu podjęcie innej pracy.
[...] złożył zażalenie na postanowienie Sądu I instancji, wnosząc o jego zmianę i uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:
- 1) naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez niezastosowanie normy zawartej w tym przepisie w sytuacji, gdy skarżący jako osoba zatrudniona w ochronie mienia został skreślony z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, co w konsekwencji rzutuje na jego kwalifikacje w tym zakresie i związaną z tym wysokość wynagrodzenia za pracę,
- 2) sprzeczność istotnych ustaleń Sądu w kontekście niebudzących wątpliwości zdarzeń faktycznych i prawnych związanych z wszczęciem postępowania karnego i zarzutami stawianymi skarżącemu polegająca na przyjęciu, że nie została uprawdopodobniona okoliczność, iż wykonanie przedmiotowej decyzji może "doprowadzić do nieodwracalnych skutków prawnych lub spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody".
Ponadto skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z załączonej kserokopii warunków zatrudnienia "w związku z utratą uprawnień niezbędnych do realizowania zadań na dotychczasowym stanowisku pracy" na okoliczność wystąpienia skutków utraty uprawnień w postaci obniżenia wynagrodzenia za pracę, zmiany stanowiska pracy i warunków pracy.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że każda chociażby czasowa utrata uprawnień zawodowych ogranicza przedmiotowo pracownika w tym zakresie, co wiązać się może i najczęściej wiąże się z negatywnymi skutkami finansowymi.
W odpowiedzi na zażalenie Komendant Główny Policji wniósł o jego oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co zasługuje na szczególne podkreślenie w sprawie, obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Strona wnosząca o zastosowanie ochrony tymczasowej jest zatem zobligowana do wykazania, że w sytuacji wykonania decyzji, o wstrzymanie której wnioskowała, zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.
Sąd I instancji nie uznał zasadności złożonego wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej ponieważ skarżący nie dołączył do wniosku żadnych dokumentów, z których wynikałaby jego obecna sytuacja finansowa i jakie faktycznie uzyskuje dochody, a także potwierdzające jego miesięczne wydatki.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, bowiem skarżący w uzasadnieniu zażalenia nie podważał prawidłowości przyjęcia, że tylko konkretne dane przedstawione we wniosku mogłyby dać Sądowi I instancji możliwość dokonania oceny wniosku i ewentualnie wtedy dopiero uznać go za skuteczny.
W tym miejscu wymaga podkreślenia, że ustawodawca zdecydował się na uzależnienie udzielenia ochrony tymczasowej od oceny okoliczności poszczególnych przypadków, ocena ta wymaga dla swej miarodajności dysponowania przez sąd konkretnymi i aktualnymi danymi dotyczącymi sytuacji wnioskodawcy, dopiero bowiem ich konfrontacja z ewentualnymi wynikającymi z zaskarżonej decyzji konsekwencjami, może prowadzić do stwierdzenia wystąpienia przesłanki zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Natomiast skarżący we wniosku ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że decyzja organu skreślająca go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej uniemożliwia wykonywanie pracy, co naraża jego jak i rodzinę na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.
W tym stanie rzeczy Sądowi I instancji nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. W świetle przedstawionej wyżej wykładni tego przepisu brak wykazania okoliczności obrazujących sytuację skarżącego stanowi przeszkodę dla jego uwzględnienia.
Odnosząc się do natomiast do wyjaśnień skarżącego zawartych w zażaleniu trzeba stwierdzić, że sam fakt utraty w wyniku skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej części dotychczasowych dochodów nie jest równoznaczny z wystąpieniem przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak też NSA w postanowieniach z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GZ 399/17 oraz z dnia 3 sierpnia 2016 r., sygn. akt II GZ 755/16).
Nie tylko we wniosku, ale także w zażaleniu skarżący nie wykazał, jaka jest jego kondycja finansowa i czy rzeczywiście brak zastosowania ochrony tymczasowej w tym postępowaniu skutkowałby wystąpieniem konsekwencji określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Okoliczności tej nie zmienia również załączona do zażalenia kserokopia warunków zatrudnienia, skoro została dołączona do akt sprawy na etapie wniesienia zażalenia do NSA. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny w ramach przedmiotowego postępowania zażaleniowego ocenia zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia WSA, a wskazany powyżej dokument został dołączony do akt po wydaniu orzeczenia przez Sąd I instancji. W tym kontekście NSA zwraca jedynie uwagę, że zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.
Reasumując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozstrzygnięcie Sądu I instancji nie zostało przez skarżącego skutecznie zakwestionowane.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.
- - ---------------------- 2