Uzasadnienie
Postanowieniem z 1 września 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 700/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. odmówił Gminie Ł. wstrzymania wykonania decyzji Zarządu Województwa Ś. z [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej.
Sąd I instancji uznał, że skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie podała żadnych okoliczności na uzasadnienie tezy, że zachodzą przesłanki wynikające z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.).
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Gmina Ł., wnosząc o jego uchylenie w całości. Skarżąca stwierdziła, że w aktualnej sytuacji materialnej skarżącego zapłata kwoty wynikającej z decyzji organu wraz z odsetkami za zwłokę nie została zaplanowana w projekcie uchwały budżetowej Gminy na rok 2014 i obecnie zapłata całej kwoty stanowi dla Gminy konieczność natychmiastowego przesunięcia środków finansowych zaplanowanych na realizację zadań własnych Gminy, co spowoduje znaczny uszczerbek w poziomie wykonywania zadań.
Ponadto, stwierdzono, że Gmina nie jest zamożna i nie posiada wolnych, zgromadzonych środków, które mogłaby przeznaczyć na zapłatę bez kolizji z innymi niezbędnymi wydatkami. Konieczność zwrotu przez skarżącą środków europejskich przeznaczonych na realizację programów finansowych z udziałem środków europejskich w wysokości 299.891,60 zł wraz z odsetkami przy budżecie Gminy na rok 2014 w wysokości 16.900.000 zł i dochodach 15.800.000 zł wiązałoby się z przesunięciami budżetowymi i mogłoby doprowadzić do ograniczenia wykonania niezbędnych zadań własnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zawiera uzasadnione podstawy.
Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli skarżący wykaże, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie okoliczności uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej spoczywa na wnioskodawcy.
Skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadniła, że zachodzą wobec niej przesłanki wynikające z art. 61 § 3 p.p.s.a., co czyni postanowienie WSA w K. prawidłowym, jednak w zażaleniu na powyższe postanowienie przedstawiła – w ocenie NSA – argumenty pozwalające nie tylko na uchylenie tego postanowienia, lecz również na udzielenie ochrony tymczasowej. Naczelny Sąd Administracyjny podziela bowiem pogląd, że w postępowaniu zażaleniowym istnieje możliwość orzekania reformatoryjnego. Wprawdzie zgodnie z art. 188 p.p.s.a. (stosowanym w związku z art. 197 § 2 tej ustawy) "Jeżeli nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny może uchylić zaskarżone orzeczenie i rozpoznać skargę. W tym przypadku Sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku".
W doktrynie trafnie przyjmuje się jednak, że zdanie drugie art. 188 p.p.s.a., wiążące sąd drugiej instancji stanem faktycznym przyjętym w zaskarżonym orzeczeniu, nie ma zastosowania w postępowaniu zażaleniowym. (v. teza 6 (w:) Komentarz do art. 197 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, B. Gruszczyński, A. Kabat, Lex 2013 i powołany tam: R. Hauser, Postępowanie zażaleniowe przed NSA (w:) Materiały na konferencję sędziów NSA, Serock 18-19 października 2004 r., maszynopis powielony, Warszawa 2004, s. 71-72).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Gmina Ł. w sposób wystarczający wykazała, że zachodzą przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej, gdyż wykonanie zaskarżonej decyzji przed podjęciem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. rozstrzygnięcia co do zasadności skargi mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki. Konieczność zwrotu przez skarżącą Gminę środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich w wysokości 299.891,60 zł wiązałoby się niewątpliwie z przesunięciem środków finansowych przewidzianych w budżecie na zadania własne gminy, co w konsekwencji mogłoby doprowadzić do ograniczenia wykonania niezbędnych zadań na rzecz mieszkańców gminy. Stąd też należy podzielić stanowisko zawarte w postanowieniu NSA z 25 czerwca 2013 r., sygn. akt II GSK 1087/13, że konieczność dokonania przesunięć budżetowych ze środków przewidzianych na zadania własne gminy wskazuje na istnienie niebezpieczeństwa spowodowania znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji