Uzasadnienie
Postanowieniem z 3 marca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 2995/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zawiesił postępowanie przed WSA w sprawie ze skargi "W." Spółki z o.o. we W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
"W." Spółka z o.o. we W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] sierpnia 2015 r., którą utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z [...] lipca 2014 r. cofającą tej spółce zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej "[...]" we W. Przy piśmie z dnia [...] marca 2016 r. skarżąca przedstawiła kopię postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej we W. z [...] lutego 2016 r. (sygn. akt PR 2 Ds. 71.2016) o przedstawieniu Z. W., piastującej funkcję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego, zarzutów popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 w zb. z art. 238 w zw. z art. 11 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. nr 88, poz. 553, ze zm., dalej: k.k.).
Organ przy piśmie z [...] marca 2016 r. przedstawił kopię postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej we W. z [...] grudnia 2015 r. o umorzeniu śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w B. w okresie od sierpnia 2013 r. do [...] maja 2014 r. poprzez poświadczenie nieprawdy dokumentacji kontroli przeprowadzonej w aptece należącej do skarżącej oraz utrudnianie stronie udziału w postępowaniu związanym z kontrolą, tj. o czyn z art. 231 § 1 w zb. z art. 271 § 1 w zw. z art. 11 k.k.
Pełnomocnik skarżącej na rozprawie 3 marca 2016 r. poinformował, że w sprawie, w której śledztwo zostało umorzone, został wniesiony subsydiarny akt oskarżenia do Sądu Rejonowego we W., który nie został jeszcze rozpoznany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zawiesił postępowanie w sprawie na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej p.p.s.a.).
Uznał, że zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania, bowiem ustalenie na drodze karnej przekroczenia uprawnień przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w B. będzie miało wpływ na wynik niniejszego postępowania.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył organ, wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił naruszenie art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, podczas gdy ustalenie na drodze karnej przekroczenia uprawnień przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego nie może wywrzeć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy rozpoznawanej przez WSA.
W odpowiedzi skarżąca wniosła o oddalenie zażalenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przewidzianych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera uzasadnionych zarzutów, więc podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie, jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygniecie sprawy sądowoadministracyjnej.
Powyższy przepis wskazuje przyczyny fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu. Oznacza to, że jego celowość została pozostawiona ocenie sądu, który musi rozważyć, czy w konkretnym przypadku zachodzi potrzeba zawieszenia postępowania. W szczególności powinien mieć na uwadze m.in. możliwość wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 299).
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że ustalenie na drodze karnej przekroczenia uprawnień przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w B. w toku prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania może mieć wpływ na ocenę prowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania, a także na rozstrzygnięcie sprawy. Wobec tego uznać należy, że celowe było zastosowanie instytucji, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a., a zażalenie nie podważyło prawidłowości działania WSA.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
NSA nie orzekł o kosztach, ponieważ art. 203 i 204 p.p.s.a. nie dają podstaw do zasądzenia kosztów postępowania zażaleniowego.