Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., w sprawie ze skargi M. B. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną, pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych bez rozpoznania
Sąd I instancji wskazał, że skarżąca w wyniku wezwania jej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, wniosła o zwolnienie jej od tego wpisu. Wobec tego wezwano skarżącą do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu (PPF) w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie wraz z formularzem został doręczone skarżącej w dniu 21 maja 2015 r. Termin do nadesłania wniosku w prawidłowej formie upłynął bezskutecznie z dniem 28 maja 2015 r.
W taki stanie sprawy, Sąd I instancji przywołując art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że złożony wniosek skarżącej wobec nieuzupełnienia jego braków formalnych w terminie należało pozostawić bez rozpoznania.
M. B. zaskarżyła postanowienie Sąd I instancji podnosząc, że rażąco narusza ono prawo.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z treścią art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast zgodnie z art. 257 tej ustawy, wniosek, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub braków którego strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W okolicznościach tej sprawy, Sąd I instancji niewadliwie stwierdził, że wywiedziony pismem z dnia 24 kwietnia 2015 r. wniosek skarżącej należało pozostawić bez rozpoznania.
Po pierwsze, wniosek nie został, w swojej pierwotnej formie, złożony przez skarżącą w formie przewidzianej art. 252 § 2 p.p.s.a.
Po wtóre, strona wobec wezwania jej do uzupełnienia braków wniosku w zakreślonym terminie, braków tych nie uzupełniła. Skarżąca została wezwana, bowiem do wypełnienia przesłanego jej formularza PPF i jego odesłania Sądowi celem prawidłowego nadania wnioskowi o przyznanie prawa pomocy, biegu. Termin do dokonania tej czynności zakreślono na siedem dni od dnia otrzymania wezwania. Wezwanie to doręczono stronie w dniu 21 maja 2015 r. Do dnia 28 maja 2015 r., a więc skutecznego terminu dokonania czynności określonej w wezwaniu, skarżąca nie złożyła wniosku w przewidzianej formie.
Taki stan sprawy powodował, że Sąd I instancji zobligowany był do pozostawienia wniosku skarżącej bez rozpoznania, w oparciu o przywołany art. 257 p.p.s.a., co zasadnie uczynił.
Bez znaczenia dla wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżącej jest formułowane przez nią w zażaleniu stanowisko, że nie posiada ona "żadnego zobowiązania wobec UFG w W., a toczące się postępowanie jest całkowicie bezprzedmiotowe i narusza prawo". Kwestia istnienia zobowiązania oraz bezprzedmiotowości postępowania i naruszenia prawa nie jest przedmiotem oceny w aspekcie sformułowanego w toku postępowania przed sądem administracyjnym wniosku o przyznanie prawa pomocy. Sąd rozpoznając taki wniosek ocenia, bowiem zaistnienie przesłanek określonych w art. 246 § 1 lub § 2 p.p.s.a. warunkujących zasadność przyznania osobie fizycznej bądź osobie prawnej prawa pomocy w we wnioskowanym zakresie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.