Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. postanowieniem z 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 1142/13 odmówił wstrzymania wykonania postanowienia Dyrektora Izby Celnej w B. z [...] października 2013 r., znak [...] w przedmiocie nałożenia kary porządkowej.
WSA wyjaśnił, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty, a sąd jest uprawniony do udzielenia ochrony tymczasowej wyłącznie, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania takich okoliczności spoczywa na wnioskodawcy, który powinien odwołać się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do niego zasadne.
Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że B.G.M. sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej zwana: skarżącą) nie wykazała, że uiszczenie kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł przekracza jej możliwości finansowe i wywoływałoby jej niewypłacalność. Sad zajął stanowisko, że powoływanie się na wspomniane okoliczności bez wskazania konkretnych faktów charakteryzujących sytuację finansową podmiotu nie może prowadzić do udzielenia ochrony tymczasowej.
Ponadto WSA zauważył, że każde rozstrzygnięcie zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość i ma negatywny wpływ na stan finansów zobowiązanego, jednak nie jest to wystarczający powód do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
B. G. M. wniosła zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Spółka podała ponadto, że obciążona została karami pieniężnymi w łącznej kwocie ponad 20 000 zł, których uiszczenie grozi niewypłacalnością.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie wskazał, że Sąd jest uprawniony do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, na podstawie art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Z obowiązkiem tym wiąże się konieczność poparcia stanowiska wnioskodawcy odpowiednimi dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony. Zawarte we wniosku informacje i twierdzenia skarżącej były jedynie ogólnikowe i nie pozwoliły w związku z tym Sądowi pierwszej instancji dokonać oceny sytuacji majątkowej skarżącej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy więc zgodzić się ze stanowiskiem WSA, że skarżąca nie wykazała przesłanek pozwalających przyjąć, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia w jej majątku znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z egzekucją kary pieniężnej określonej w zaskarżonej decyzji.
Warto zauważyć, na co zwrócił uwagę także Sąd pierwszej instancji, że każda decyzja zobowiązująca może stanowić dla strony określoną dolegliwość, ale okoliczność taka nie przesądza automatycznie o możliwości zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.
- - ---------------------- 1