Uzasadnienie
Postanowieniem z 19 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. odrzucił skargę kasacyjną R. L. Spółki z o.o. w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 21 czerwca 2017 r. oddalającego skargę spółki na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Sąd I instancji wskazał, że odpis wymienionego wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącej w dniu 21 lipca 2017 r.
Wnioskiem z dnia 21 sierpnia 2017 r. skarżąca zwrócił się m. in. o ustanowienie adwokata. Postanowienie o utrzymaniu w mocy postanowienia starszego referendarza sądowego WSA w P. o odmowie przyznania prawa pomocy doręczono stronie w dniu 2 października 2017 r.
Skarżąca 13 grudnia 2017 r. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Podpisał ją R. K. - Prezes Zarządu uprawniony do reprezentacji spółki.
Sąd I instancji przywołując art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że wywiedziona przez skarżąca spółkę została sporządzona z naruszeniem tego przepisu co uzasadniało jej odrzucenie.
Sąd stwierdził ponadto, że wniesiono ona została po upływie terminu określonego w art. 177 § 6 P.p.s.a. Bieg terminu do wniesienia skargi kasacyjnej rozpoczął się w dniu następującym po dniu doręczenia postanowienia Sądu w przedmiocie prawa pomocy, tj. 3 października 2017 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku upłynął w dniu 2 listopada 2017 r. Skargę kasacyjną wniesiono zaś 13 grudnia 2017 r.
R. L. Spółka z o.o. w O. zażaleniem zaskarżyła w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie art. 178 w zw. z art. 175 § 1 i art. 178 w zw. z art. 177 § 1 i 6 p.p.s.a.
Podnosząc te zarzuty strona wniosła o uchylenie postanowienia w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 175 § 1 skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2-3. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 2). Przepisu § 1 nie stosuje się także wtedy, gdy stroną postępowania jest Prezes Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, a także wówczas, gdy czynności w postępowaniu za organy administracji rządowej, państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej lub Skarb Państwa podejmowane są przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej (§ 2a). stosownie zaś do § 3 skarga kasacyjna może być sporządzona przez: doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami (1); rzecznika patentowego - w sprawach własności przemysłowej (2).
Zawarty w § 1 przytoczonego przepisu przymus radcowsko – adwokacji ma charakter bezwzględny w odniesieniu do środka zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna. Uchybienie temu wymogowi powoduje, że jako niedopuszczalna, podlega ona odrzuceniu.
Analiza akt sprawy, szczególności treść skargi kasacyjnej wniesionej przez spółkę od opisanego wyroku WSA w P. z dnia 21 czerwca 2017 r. wskazuje, iż została ona podpisana przez R. K. Prezes Zarządu uprawnionego do reprezentacji spółki, co niewadliwie stwierdził Sąd I instancji. Prezes spółki nie wykazała wraz z wniesieniem skargi kasacyjnej aby spełniała którykolwiek z wymogów postawionych w art. 175 p.p.s.a., a więc aby był radcą prawnym, lub adwokatem.
W takim stanie sprawy, Sąd I instancji niewadliwie odrzucił skargę kasacyjną strony w oparciu o art. 175 § 1 w zw. z art. 178 p.p.s.a.
Również niewadliwe było stwierdzenie przez Sąd I instancji wniesienie skargi kasacyjnej z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności, co w konsekwencji skutkowało zastosowaniem art. 178 w zw. z art. 177 § 1 i 6 p.p.s.a. Skoro, bowiem ostateczne orzeczenie w przedmiocie wniosku strony o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, odmawiające jej przyznania tego prawa, doręczone zostało spółce w dniu 3 października 2017 r., to wniesienie skargi kasacyjnej w dniu 13 grudnia 2017 r. nastąpiło z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności, który upływał skutecznie z dniem 2 listopada 2017 r.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.