Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 maja 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 869/16 odmówił M. B. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 9 [...] 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
M. B. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą V. [...] (dalej: skarżąca) w skardze na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w którym wskazała, że decyzja spowoduje szkodę majątkową oraz trudne do odwrócenia skutki. W uzasadnieniu podała, że nie dysponuje wolnymi środkami w tak znacznej kwocie jaką jest nałożona kara pieniężna w wysokości [...] zł., a tym samym jej wykonanie odbije się negatywnie na prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżąca nie będzie w stanie realizować zaplanowanych przedsięwzięć inwestycyjnych, a także obsługiwać bieżących zobowiązań zawieranych z kontrahentami. Może się to, zdaniem Skarżącej, odbić negatywnie na wywiązywanie się z ciążących na niej obowiązków płacenia danin publicznoprawnych. Do wniosku zostały załączone PIT -36 wraz z księgą przychodów i rozchodów, z których to dokumentów wynika, że w 2014 r. osiągnęła ona dochód w wysokości [...] zł, a wydatki za okres od [...] do [...] 2015 r. wynoszą [...] zł, zaś przychód [...] zł
W ocenie Sądu I instancji skarżąca nie wykazała spełniania ustawowych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd wskazał, że wprawdzie ze złożonego zeznania podatkowego PIT-36, wynika, że skarżąca w roku 2014 osiągnęła dochód w wysokości [...] zł., jednakże nie podała przy tym żadnych informacji o wielkości swojego majątku, np. czy posiada jakieś nieruchomości, przedmioty wartościowe, oszczędności. Ponadto skarżąca nie przedłożyła żadnych wyciągów z rachunków bankowych, kont czy lokat bankowych, ani też deklaracji PIT za rok 2015 r., które obrazowałby bieżąca sytuację finansową skarżącej.
Również wykazane "koszty" rozumiane przez Sąd jako strata w podsumowaniu przychodów i rozchodów za okres [...] – [...] 2015 r. w wysokości [...] zł. nie stanowi o tym, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Strata jest wyłącznie wynikiem bilansowym i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Jej powstanie nie oznacza więc samo w sobie utraty płynności finansowej.
M. B. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego zmiany poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi przez WSA w Warszawie. Ponadto, na podstawie art. 196 p.p.s.a. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia przedmiotowego zażalenia.
Postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewstrzymanie wykonania w całości lub części zaskarżonej decyzji, mimo podniesionych przez skarżącą we wniesionej skardze istotnych okoliczności, przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji, przez co doszło do narażenia działalności gospodarczej M. B. na wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków finansowych oraz znacznego pogorszenia płynności finansowej firmy, które to warunki na dzień wniesienia zażalenia nie straciły na aktualności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest bezzasadne.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącej, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń, świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wynika to z tego, że wniesienie skargi – co do zasady- nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, o czym expressis verbis stanowi art. 61 § 1 p.p.s.a. W drodze wyjątku, w razie wystąpienia uzasadnionych przyczyn - istnieje możliwość przyznania ochrony tymczasowej, jaką jest instytucja wstrzymania wykonania decyzji lub aktu.
Jednakże to na skarżącym ciąży powinność wskazania wspomnianych "uzasadnionych przyczyn". Sąd, pozostając bezstronnym i niezawisłym nie może doszukiwać się okoliczności przemawiających za wnioskiem skarżącego. To na skarżącym ciąży obowiązek przeanalizowania sytuacji finansowej prowadzonej działalności gospodarczej, przedstawienia możliwych rozwiązań i ich hipotetycznych skutków oraz poparcia swoich rozważań stosownymi dokumentami. Twierdzenia strony winny zaś zostać poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych, wystarczająco obrazujących jej sytuację. Brak takiego odniesienia uniemożliwia pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie – przychylenie się do zgłoszonego żądania
W rozpatrywanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości [...] zł.
Powodem odmowy wstrzymania przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej decyzji był brak starannego uzasadnienia wniosku i wskazania konkretnych okoliczności, które wskazywałyby, że w sprawie wystąpiły określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że nie jest możliwa ocena, czy ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadziłoby do znacznej szkody lub spowodowało trudne do odwrócenia skutki. Wprawdzie z zeznania podatkowego PIT-36, wynika, że skarżąca w roku 2014 osiągnęła dochód w wysokości [...] zł jednakże nie podała przy tym żadnych informacji o wielkości swojego majątku, np. czy posiada jakieś nieruchomości, przedmioty wartościowe, oszczędności. Ponadto skarżąca nie przedłożyła żadnych wyciągów z rachunków bankowych, kont czy lokat bankowych.
Również wykazane "koszty" rozumiane przez Sąd jako strata w podsumowaniu przychodów i rozchodów za okres [...] r. w wysokości [...] nie stanowi o tym, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Strata jest wyłącznie wynikiem bilansowym i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Jej powstanie nie oznacza więc samo w sobie utraty płynności finansowej - tym bardziej, że skarżąca nadal prowadzi swoją działalność.
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.