Uzasadnienie
Postanowieniem z 14 września 2017 r., sygn. akt II GZ 666/17 NSA uwzględnił zażalenie [A.] Sp. z o.o. w K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 lipca 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 976/17 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [A.] Sp. z o.o. w K. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. W komparycji tego postanowienia wskazano, że postanowienie, od którego wniesiono zażalenie zostało wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: ppsa) sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
W rozpoznawanej sprawie na skutek oczywistej omyłki w komparycji postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 września 2017 r., sygn. akt II GZ 666/17 mylnie wskazano, że postanowienie, od którego wniesiono zażalenie rozpoznane tym postanowieniem zostało wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, zamiast przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Z akt sądowych wynika zaś, że zażalenie wniesiono od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 lipca 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 976/17. Ponadto, w sprawie zaskarżoną decyzję wydał Minister Rozwoju i Finansów, a skargi od decyzji tego organu, jako organu naczelnego, rozpoznaje wyłącznie WSA w Warszawie. Wreszcie, oczywistość omyłki potwierdza to, że w komparycji postanowienia podano prawidłową sygnaturę, wskazującą na orzeczenie pochodzące od WSA w Warszawie (V SA/Wa 976/17), a także uzasadnienie, z którego wynika, że przedmiotem rozpoznania było postanowienie WSA w Warszawie z 7 lipca 2017 r.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.