Uzasadnienie
Postanowieniem z 6 lipca 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 1081/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę R. K. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z [...] marca 2017 r. w przedmiocie rozłożenia na raty spłaty zaległości z tytułu opłat oraz odmowy umorzenia należności z tytułu odsetek.
Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu [...] marca 2017 r. Wobec tego termin do wniesienia skargi na tę decyzję upływał w sobotę [...] kwietnia 2017 r., więc termin ten zakończył się [...] maja 2017 r.
Skarga została zaś nadana na adres Sądu w Urzędzie Pocztowym [...] [...] kwietnia 2017 r., a zatem w terminie otwartym do jej wniesienia. Do Sądu wpłynęła natomiast [...] maja 2017 r., czyli już po upływie tego terminu.
Z uwagi jednak na to, że skargę nadano bezpośrednio do Sądu, WSA uznał za datę jej wniesienia [...] maja 2017 r., tj. dzień jej przekazania przez Sąd do organu.
Wobec tego WSA stwierdził, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.), i odrzucił ją na mocy art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Wskazał, że z pełnym zaufaniem do Sądu przyjął do wiadomości, że WSA przekazał Prezesowi UKE jego skargę wraz z kopertą zgodnie z właściwością. Zaufanie to trwało do czasu otrzymania odrzucenia skargi. Ponieważ pismo z WSA w Warszawie było skierowane do Prezesa UKE i nie było w nim nic o niezachowaniu terminu do złożenia skargi i ponieważ jego skarga dotarła do Sądu w terminie 30 dni, to przyjął w dobrej wierze, że jego sprawa będzie podlegać dalszej procedurze.
Skarżący, powołując się na art. 65 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; dalej k.p.a., stwierdził, że podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem terminu przepisanego uznaje się wniesione z zachowaniem terminu.
Ponadto, podniósł, że organ powinien był przekazać skargę niezwłocznie, więc niezrozumiałym jest, dlaczego zrobił to po 5 dniach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. – w brzmieniu właściwym dla niniejszej sprawy – skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Skargę wniesioną po upływie terminu Sąd odrzuca (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Z powołanych wyżej przepisów wynika, że strona skarżąca jest zobowiązana wnieść skargę za pośrednictwem organu, którego działanie jest jej przedmiotem, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia.
Jak wynika ze stanowiska orzecznictwa, zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd pod adres właściwego organu administracji publicznej (tak na przykład NSA w postanowieniu z 25 września 2013 r., sygn. akt II GSK 1765/13, w postanowieniu z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 631/08, w postanowieniu z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1724/06, w postanowieniu z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 24/13, dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpoznawanej sprawie skarżący, wbrew dyspozycji art. 54 § 1 p.p.s.a., wniósł skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zamiast Prezesa UKE, który wydał zaskarżoną decyzję, mimo prawidłowego pouczenia w tym zakresie w decyzji. Należy zauważyć, że skarżący wskazał prawidłowy tryb wniesienia skargi (za pośrednictwem organu) w nagłówku skargi. Błędnie natomiast nadał tę skargę w Urzędzie Pocztowym, wskazując na kopercie, w której znajdowała się skarga, adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Skoro zaś WSA w Warszawie przekazał skargę, według właściwości do Prezesa UKE, to datę nadania tej przesyłki należy przyjąć za dzień złożenia skargi.
Powyższe ustalenia prawidłowo poczynił Sąd I instancji, uznając, że datą wniesienia skargi jest dzień jej przekazania do organu, tj. [...] maja 2017 r. W konsekwencji WSA zasadnie skargę odrzucił na mocy art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., jako wniesioną z uchybieniem terminu.
Powyższego stanowiska nie podważają argumenty podniesione w zażaleniu.
Po pierwsze, z faktu, że WSA przekazał skargę organowi nie wynika, że została ona wniesiona w terminie. Jak już bowiem wskazano powyżej, w sytuacji bezpośredniego wniesienia skargi do Sądu – zgodnie z przepisami właściwymi dla niniejszej sprawy – data przekazania tej skargi do organu stanowi datę jej wniesienia. Sąd nie jest zaś związany żadnym terminem do dokonania tej czynności. Ponadto, zdaniem NSA, Sąd I instancji nie wykonywał tej czynności przewlekle, skoro otrzymał skargę [...] maja 2017 r., który to dzień wypadał w czwartek, a przekazał ją do organu [...] maja 2017 r.(wtorek), czyli czynności związane z przesłaniem skargi trwały 3 dni.
Ponadto, NSA stwierdza, że w sprawie nie ma zastosowania art. 65 § 2 k.p.a., stanowiący, że podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. Należy bowiem podkreślić, że przepis ten ma zastosowanie jedynie z postępowaniu administracyjnym, przed organami administracji publicznej. Tok postępowania sądowoadministracyjnego, zainicjowanego skargą, regulują zaś przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w której to ustawie nie znajduje się odpowiednik art. 65 § 2 k.p.a. Wobec tego nie było podstaw do jego zastosowania.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.