Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w L.postanowieniem z 4 maja 2016 r. sygn. akt III SA/Lu 456/16 odmówił J. J.przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z 17 grudnia 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Z uzasadnienia orzeczenia Sądu pierwszej instancji wynika, że J. J. nadał w dniu 23 lutego 2016 r. w placówce pocztowej skargę na powyższą decyzję wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W motywach wniosku wskazał, że 20 stycznia 2016 r. nadał skargę na decyzję na poprzedni adres organu – ul. Postępu 21 w Warszawie. Dnia 16 lutego 2016 r. powyższa przesyłka została zwrócona z adnotacją "nie podjęto w terminie". Z tym dniem skarżący przyjął informację o błędnym zaadresowaniu przesyłki pocztowej. Wyjaśnił, że postępowanie administracyjne w sprawie zostało wszczęte na początku 2015 r., gdy organ miał swoją siedzibę na Chałubińskiego 4 w Warszawie. W trakcie postępowania adres zmienił się dwukrotnie. W marcu 2015 r. na ul. Postępu 21 a w lipcu 2015 na al. Jerozolimskie 94. Skarżący podniósł, że nie został powiadomiony o zmianie adresu.
Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, ponieważ nie podzielił argumentacji skarżącego odnoszącej się do przyczyn uchybienia terminowi. W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji twierdzenia strony nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Jak wynika ze zwrotki pocztowej dołączonej do zaskarżonej decyzji w polu "oznaczenie i adres nadawcy" wskazano następujący podmiot: Główny Inspektorat Transportu Drogowego Biuro Prawne Aleje Jerozolimskie 94 00-807 Warszawa. Oznacza to, że w dniu doręczenia decyzji pełnomocnik skarżącego mógł zapoznać się z nowym adresem organu. Powyższe oznacza, że strona została poinformowana w dniu doręczenia decyzji o właściwym adresie organu, na który powinna kierować skargę. W tej sytuacji wniosek skarżącego o przywrócenie terminu nie mógł zostać uwzględniony.
Skarżący zażaleniem zaskarżył powyższe postanowienie i wniósł o jego uchylenie. Sądowi pierwszej instancji zarzucił naruszenie art. 86 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że skarżący z własnej winy uchybił terminowi do złożenia skargi oraz przyjęcie, iż pełnomocnik skarżącego mógł i powinien był zapoznać się ze zmianą adresu Głównego Inspektora Transportu Drogowego ze zwrotki pocztowej dołączonej do decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
W myśl art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 §1 i § 2 p.p.s.a.). Przepis art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy ocenić zachowanie strony oraz wskazane przez nią okoliczności, mające poświadczyć brak zawinienia w niedochowaniu terminu. Ocena ta nie może jednak być dowolna. Brak winy strony podlega weryfikacji z uwzględnieniem wszystkich okoliczności danej sprawy przy zastosowaniu obiektywnego kryterium należytej staranności, jakiej oczekuje się od osoby dbającej o swoje interesy.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że przy ocenie wystąpienia winy lub jej braku należy uwzględnić nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie spóźnionej czynności w terminie ale również okoliczności świadczące o niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie NSA z dnia 19 grudnia 2013 r. sygn. akt II GZ 752/13). Przy czym brak winy w uchybieniu terminu zachodzi wówczas, gdy strona nie była w stanie usunąć przeszkody przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych.
Mając na uwadze okoliczności, w jakich doszło do uchybienia terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie nie można stwierdzić aby, spóźnienie skarżącego w tym zakresie było niezawinione. Z akt sprawy wynika bezspornie, że decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 21 grudnia 2015 r. zaś na zwrotnym potwierdzeniu odbioru umieszczono następujący adres organu: al. Jerozolimskie 94, 00-807 Warszawa. Odbiór przesyłki pokwitowała osoba uprawniona do odbioru korespondencji w kancelarii pełnomocnika skarżącego.
Również w pouczeniu zwartym w decyzji organu odwoławczego dotyczącym trybu i terminu zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego wskazano aktualny adres organu (al. Jerozolimskie 94). W tych okolicznościach nie ulega wątpliwości, że pełnomocnikowi skarżącego znany był adres organu, za pośrednictwem którego należało wnieść skargę do sądu administracyjnego. Omyłkowe wysłanie skargi na wcześniejszy adres organu nie może być interpretowane w świetle art. 86 § 1 p.p.s.a. jako brak zawinienia skarżącego. Skutki działania, zaniechania lub zaniedbania pełnomocnika profesjonalnego występującego w imieniu mocodawcy w konkretnej sprawie obciążają samego mocodawcę. Pełnomocnik profesjonalny (adwokat, radca prawny) wykonujący zawód zaufania publicznego winien działać z najwyższą starannością na rzecz i w interesie swojego klienta. Błędnie zaadresowane pismo procesowe mające znaczenie dla obrony praw mocodawcy (skarga) nie może być bowiem traktowane jako okoliczność wyłączająca winę pełnomocnika i w konsekwencji jako argument na rzecz przywrócenia uchybionego terminu do dokonania tej czynności.
Z wymienionych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ocena wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi została przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji prawidłowo.
Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.