Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Go 395/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim pozostawił bez rozpoznania wniosek S. J. o udzielenie mu prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi S. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry.
Przedstawiając stan sprawy, Sąd I instancji podał, że w dniu 8 grudnia 2016 r. S. J. złożył niepodpisany formularz PPF w zakresie ustanowienia radcy prawnego.
W związku z powyższym skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez jego podpisanie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania. W załączeniu skarżącemu przesłano kserokopię złożonego formularza PPF. Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), wezwał S. J. do nadesłania dodatkowych dokumentów źródłowych. Przesyłka zawierająca wezwanie została przesłana na adres skarżącego, jednak w związku z niemożnością jej doręczenia była dwukrotnie awizowana w dniach 23 grudnia 2016 r. i 2 stycznia 2017 r., a następnie zwrócona do nadawcy w dniu 10 stycznia 2017 r. Zarządzeniem z dnia 13 marca 2017 r. Sąd uznał przesyłkę za doręczoną z dniem 9 stycznia 2017 r. (poniedziałek).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie, wydane na podstawie art. 257 p.p.s.a., podkreślił, że skarżący pomimo prawidłowego wezwania nie usunął braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez jego podpisanie, jak również nie nadesłał żądanych dokumentów źródłowych, co obligowało Sąd do pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania.
Zażalenie na to postanowienie złożył S. J., wnosząc o uchylenie tego orzeczenia i zwolnienie od kosztów. Zdaniem skarżącego, jego sytuacja jednoznacznie wskazuje na wadliwe orzeczenie Sądu I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Zgodnie zaś z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Brak formalny wniosku o przyznanie prawa pomocy polegający na niepodpisaniu urzędowego formularza powinien zostać uzupełniony przez stronę w zakreślonym przez sąd terminie. W myśl art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji przesłał S. J. kserokopię nadesłanego przez niego formularza PPF, wzywając do jej podpisania i pouczając jednocześnie o skutkach nieuzupełnienia braków formalnych wniosku. Powyższe wezwanie, po jego dwukrotnym awizowaniu, zostało uznane za skutecznie doręczone w trybie doręczenia zastępczego z dniem 9 stycznia 2017 r. (k. 192 i 202 akt sądowych). W wyznaczonym terminie skarżący nie uzupełnił jednak braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez nadesłanie podpisanego urzędowego formularza PPF. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zasadnie, na podstawie art. 257 p.p.s.a., pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Odnosząc się do zarzutu zażalenia należy podkreślić, że Sąd I instancji nie rozważał sytuacji S. J. w kontekście zasadności przyznania mu prawa pomocy.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.