Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 2 września 2013 r., odmówił [...] wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej.
Sąd stwierdził, że w skardze na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2013 roku [...] zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniając przedmiotowego wniosku.
Sąd powołując treść art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) stwierdził, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a, na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd podkreślił, że mimo ciążącemu na skarżącym obowiązkowi wykazania zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący nie wykazał żadnych przesłanek a Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie może działać w tym zakresie za stronę.
[...] zażaleniem zaskarżył postanowienie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji bez uprzedniego wezwania do wskazania podstawy prawnej i okoliczności faktycznych uzasadniających wniosek oraz zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść wydanego w sprawie orzeczenia polegający na przyjęciu, iż okoliczności przedmiotowej sprawy nie uzasadniają uwzględnienia wniosku skarżącego. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i wydanie rozstrzygnięcia odmiennego co do istoty sprawy ewentualnie uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy.
Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak uzasadnienia wniosku, zawartego w skardze na decyzję, o wstrzymanie wykonania aktu, nie daje podstaw do pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania danego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Jednocześnie, brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem którego uzupełnienia winien żądać sąd.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa również, że bezpodstawne jest twierdzenie skarżącego, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia również okoliczność, iż zaskarżona decyzja obarczona jest wysokim prawdopodobieństwem wadliwości. Oceniając sprawę wpadkową, tj. udzielenie ochrony tymczasowej, sąd nie jest uprawniony do badania legalności zaskarżonego aktu lub czynności.
Na marginesie zauważyć należy, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty. Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącej, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.