Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2015 r. 15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zawiesił postępowanie sądowe w sprawie ze skargi F. Ż. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
I
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że Dyrektor Izby Celnej w S. (w skrócie: Dyrektor IC) decyzją z dnia [...] marca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji o wymierzeniu F. Ż., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "[...] F. Ż.", kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie do gry poza kasynem gry w wysokości 12 000 zł.
W złożonej w dniu [...] maja 2015 r. skardze na powyższe rozstrzygnięcie F. Ż. (dalej: skarżąca) wniosła o zawieszenie postępowania sądowego do czasu udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na pytanie prawne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zadane w sprawie o sygn. akt III SA/Gl 1979/11.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględniając wniosek skarżącej wskazał, że postanowieniem z dnia 21 maja 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 1979/11 WSA w Gliwicach przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: "Czy przepisy art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o grach hazardowych w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej osoby fizycznej, za ten sam czyn kary pieniężnej i odpowiedzialność za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 lub wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2007 r., nr 111, poz. 765 ze zm.) są zgodne z art. 2, art. 30 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej?". Pytanie to zostało zarejestrowane w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. akt P 32/12.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarga wniesiona przez F. Ż. dotyczy wymierzenia osobie fizycznej kary pieniężnej z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry, a problem prawny objęty zarzutami skargi jest analogiczny do problemu, z którym do Trybunału Konstytucyjnego wystąpił WSA w Gliwicach. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 2 Konstytucji oraz art. 89 ustawy o grach hazardowych, dlatego celem zachowania spójności wykładni przepisów prawa, zdaniem Sądu należało postępowanie w sprawie zawiesić do czasu udzielenia odpowiedzi przez Trybunał Konstytucyjny na wyżej wskazane pytanie prawne WSA w Gliwicach.
II
Dyrektor Izby Celnej w S. w zażaleniu na to postanowienie wniósł o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 oraz art. 131 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), polegające na zawieszeniu postępowania przez WSA do czasu udzielenia odpowiedzi przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie o sygn. akt P 32/12 z pytania prawnego WSA w Gliwicach, podczas gdy kwestia, która ma być rozstrzygnięta przez TK nie ma żadnego wpływu na wynik i wydanie rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest zasadne.
Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Koniecznym warunkiem zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie wskazanego wyżej przepisu jest okoliczność, gdy w postępowaniu wyłoni się zagadnienie prawne pozostające w związku rozpoznawaną sprawą i mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, którego sąd nie jest w stanie rozstrzygnąć we własnym zakresie, jako że rozstrzyga o nim inny organ lub sąd. Taka sytuacja miała miejsce, zdaniem WSA, w rozpoznawanej sprawie.
Z tym stanowiskiem Sądu pierwszej instancji nie można się zgodzić.
Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, przepis art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma zastosowanie wówczas, gdy sąd orzekający nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania sądowego (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 listopada 2008 r., sygn. akt II FPS 4/08, publ. ONSAiWSA z 2009 r., nr 4, poz. 62).
Przez zagadnienie wstępne (kwestię prejudycjalną) należy rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na jego wynik (por. np. postanowienie NSA z 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1335/11, publ. CBOSA).
W orzecznictwie podkreśla się, że dla Sądu kwestią wstępną jest wyłącznie takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne do sformułowania wypowiedzi, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem materialnym, albo czy przed wydaniem tego aktu nie doszło do uchybień formalnych, które mogłyby mieć wpływ na jego treść (zob. postanowienie NSA z 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 289/14, publ. CBOSA).
W rozpoznawanej sprawie zawieszenie postępowania byłoby uzasadnione w sytuacji, gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. mając wątpliwości w związku z wniesioną przez skarżącą skargą widział potrzebę zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym dotyczącym tej samej kwestii, w jakiej postanowieniem z dnia 21 maja 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 1979/11 zwrócił się o udzielenie odpowiedzi WSA w Gliwicach. A następnie, dostrzegając taką potrzebę, zawiesił postępowanie z uwagi na to, że WSA w Gliwicach już z takim pytaniem dotyczącym zgodności mających zastosowanie w sprawie przepisów art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o grach hazardowych w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej osoby fizycznej, za ten sam czyn kary pieniężnej i odpowiedzialność za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 lub wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 k.k.s. z art. 2, art. 30 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej do TK wystąpił.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy zgodzić należy się z zarzutami sformułowanymi w zażaleniu, że zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce w sytuacji prejudycjalności rozstrzygnięcia, która w rozpatrywanym stanie faktycznym nie zaistniała.
Jak wynika z treści przedłożonego przy skardze wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 19 października 2012 r., sygn. akt X K 432/12, na podstawie art. 66 § 1 w związku z art. 67 § 1 kodeksu karnego w związku z art. 20 § 2 k.k.s. warunkowo umorzono postępowanie karne wobec F. Ż. oskarżonej o czyn z art. 107 § 1 k.k.s. na okres 2 lat próby. Okres próby upłynął na kilka miesięcy przed wydaniem decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2015 r. nakładającej na F. Ż. na podstawie m.in. art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier poza kasynem. Tym samym nie miały miejsca okoliczności podnoszone w pytaniu prawnym do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. akt P 32/12.
W tych okolicznościach – zawieszenie postępowania w tej sprawie nie było uzasadnione, a zatem stosownie do treści art. 185 § 1 w związku art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.