Uzasadnienie
G. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] lutego 2016 r., Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że za okres od stycznia do października 2015 r. jego wydatki wyniosły 1.552.215,73 zł, podczas gdy przychód – 1.646.517,49 zł. Dodatkowo w tym okresie dokonał wydatków na zakup towarów i usług w kwocie 43.215,22 zł, bez uwzględnienia podatku VAT w kwocie 36.944 zł. Wskazał również, że kara pieniężna stanowi znaczne obciążenie finansowe i jej uiszczenie może spowodować niemożność prowadzenia przez niego dalszej działalności gospodarczej.
Sąd pierwszej instancji postanowieniem z 12 maja 2016 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 300/16) oddalił wniosek.
W ocenie Sądu, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem dołączone do wniosku dokumenty jedynie wybiórczo przedstawiły jego sytuację finansową oraz nie świadczyły o możliwości utraty płynności finansowej. Wykazanie straty oraz potencjalna możliwość zaprzestania prowadzenia dalszej działalności gospodarczej, bez powołania się na konkretne zdarzenia lub okoliczności, nie są wystarczające do oceny wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
G. G. wniósł zażalenie na postanowienie z 12 maja 2016 r., zarzucając sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewstrzymanie wykonania w całości lub w części decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] lutego r., mimo podniesionych przez skarżącego we wniesionej skardze od decyzji istotnych okoliczności, przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji, przez co doszło do narażenia działalności gospodarczej G. G. na wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków finansowych oraz znacznego pogorszenia płynności finansowej firmy, które to warunki na dzień wniesienia zażalenia nie straciły na aktualności.
Ponownie podkreślił, że w okresie od stycznia do października 2015 r. jego wydatki wyniosły 1.552.215,73 zł, natomiast przychód – 1.646.517,49 zł. W tym okresie skarżący poniósł wydatki na zakup towarów i usług w wysokości 43.215,22 zł, a koszty te nie uwzględniają rozliczeń z tytułu VAT za okres od stycznia do października 2015 r. w wysokości 36.944 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest niezasadne.
Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi więc odstępstwo od generalnej reguły wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek.
W świetle powołanego przepisu to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności administracyjnej. Tym samym wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. W tym miejscu należy podkreślić, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi tzn. takimi, które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie, można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 31 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 271/09).
Wobec powyższego, strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj grożącej jej szkody na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
G. G. wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej, jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, nie wykazał aby zastosowanie wobec niego tego środka prawnego było zasadne.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione informacje dotyczące sytuacji majątkowej skarżącego (Księga Przychodów i Rozchodów za rok 2015) są dość ogólne.
Sąd pierwszej instancji dysponując wyłącznie tymi informacjami finansowymi nie mógł zatem stwierdzić, czy wyegzekwowanie kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł rodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącego lub trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego również dane przedstawione w zażaleniu nie uprawdopodabniają ryzyka wystąpienia skutków wykonania decyzji w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. W okresie od stycznia do października 2015 r. wydatki wyniosły 1.552.215,73 zł i kwota ta nie zawiera 43.215,00 zł z tytułu zakupionych towarów i usług, dlatego nie budzi wątpliwości, że sytuacja finansowa skarżącego jest stabilna, gdyż pozwala mu na ponoszenie kosztów w takiej wysokości. W związku z tym, nie można stwierdzić, że zapłata określonej w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. kary pieniężnej w wysokości 36.000 zł spowoduje znaczną szkodę w majątku skarżącego, wskutek czego przywrócenie płynności finansowej sprzed wykonania decyzji nie będzie możliwe.
Oznacza to, że Sąd pierwszej instancji zasadnie odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania decyzji z powodu niewystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.