Uzasadnienie
Postanowienie
Dnia 13 lipca 2005 r.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie:
Sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 247/05 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi M. P. na postanowienie Urzędu Patentowego RP z dnia 30 listopada 2004 r. Nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności uzupełnień i poprawek w nowej wersji zgłoszenia wynalazku
postanawia:
- – oddalić zażalenie –
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 maja 2005 r. odmówił M. P. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W motywach postanowienia Sąd I instancji przeanalizował dokładnie sytuację majątkową skarżącego i jego rodziny i doszedł do przekonania, że umożliwia ona zaoszczędzenie kwoty 100 zł celem pokrycia kosztów sądowych. W szczególności Sąd zwrócił uwagę na to, że skoro skarżący ponosi miesięcznie koszty opłat za telefon, telewizję kablową i Internet w kwocie 180 zł, to uiszczenie wpisu w wysokości 100 zł nie spowoduje uszczerbku utrzymania koniecznego dla skarżącego i jego rodziny.
W zażaleniu skarżący podniósł to, że "rzeczywistość finansowa" jego rodziny jest jeszcze trudniejsza niż wynika z dokumentów, gdyż w związku z zakupem mieszkania zapożyczył się zarówno u rodziny jak i w Kasie Zapomogowo - Pożyczkowej i spłaca kredyt w wysokości 300 zł miesięcznie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne. Stosownie do zasady wyrażonej w art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą procesową, od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stały lub stosunkowy. W rozpoznawanej sprawie wpis ten jest stały i wynosi 100 zł. Skarżący wezwany do jego uiszczenia wystąpił z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu. Przyznanie prawa pomocy w takim zakresie (częściowym) następuje wówczas, gdy osoba o to się ubiegająca wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy procesowej).
Wskazać przy tym należy, że udzielenie stronie prawa pomocy jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie swego udziału w sprawie jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest stosowana w stosunku do osób znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź też środki te są bardzo ograniczone. Prawo pomocy może być zatem przyznane osobom, w których przypadku poniesienie kosztów postępowania jest obiektywnie niemożliwe (zwolnienie w zakresie całkowitym) bądź też poniesienie pełnych kosztów skutkowałoby koniecznością rezygnacji z wydatków zabezpieczających podstawowe ich potrzeby życiowe w stopniu, który zagrażałby ich utrzymaniu (zwolnienie częściowe).
W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał, aby konieczność uiszczenie kwoty 100 zł skutkowałaby rezygnacją z wydatków zabezpieczających podstawowe potrzeby życiowe jego i jego rodziny. Okoliczności podniesione w zażaleniu były znane Sądowi I instancji, gdyż wynikały z formularza, gdzie w punkcie 5 skarżący wśród miesięcznych wydatków wymienił ratę kredytu z KKOP.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia i oddalił je na podstawie art. 197 w zw. z art. 184 ustawy procesowej.