Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 marca 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 2666/16, odmówił P. z siedzibą w L. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. z siedzibą w L. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia przynależności do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznawanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski (dalej: MKOL).
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji podniósł, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. W rozpoznawanej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] października 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję tego samego organu z dnia [...] maja 2016 r. stwierdzającą brak przynależności do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. WSA wskazał, że zaskarżona decyzja stwierdza brak przynależności do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski, potwierdza istnienie określonego stanu rzeczy i nie mieści się w katalogu aktów, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Decyzja objęta rozpoznawanym wnioskiem nie nosiła znamion wykonalności, wobec czego wniosek o jej wstrzymanie Sąd I instancji uznał za bezzasadny.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył P. z siedzibą w L., wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji i przekazanie przedmiotowego wniosku do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że decyzja Ministra Sportu i Turystyki "powoduje drastyczny skutek prawny przewidziany w ustawie, a polegający na delegalizacji i likwidacji statusu prawnego skarżącego jako Polskiego Związku Sportowego oraz jego przekształcenie do postaci związku stowarzyszeń, z pozbawieniem zasadniczych uprawnień, uprzednio i do chwili obecnej posiadanych i wykonywanych przez skarżącego".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zasadniczy problem w sprawie sprowadza się do oceny, czy w trybie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), możliwe jest wstrzymanie wykonania decyzji o stwierdzeniu braku przynależności P. z siedzibą w L. do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski.
Należy podkreślić, że powołany przepis daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
W pierwszej kolejności ocenie powinna być zatem poddana sama możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmiennictwie oraz orzecznictwie wskazuje się, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (vide Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, teza 1). Innymi słowy, problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (vide postanowienie NSA z 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12, LEX nr 1166138).
Co do zasady przymiotu wykonalności nie będą więc miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków albo decyzje, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych (vide Dauter B., Kabat A., Niezgódka-Medek M., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2016). Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania (vide postanowienie NSA z 27 czerwca 2013 r., sygn. akt I FZ 306/13, LEX nr 1473365).
Powyższe oznacza, że zasadą jest, iż z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne. Nie ulega zaś wątpliwości, że w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy właśnie takiej decyzji. W związku z przedstawionym powyżej stanowiskiem, przedmiotowa decyzja nie nadaje się do wykonania i tego nie wymaga. Zaskarżona decyzja nie nakłada na stronę żadnego obowiązku, odmawiając jedynie przyznania skarżącemu uprawnienia w postaci przynależności do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski.
Odnosząc się do argumentacji skarżącego podniesionej w zażaleniu, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że decyzja w przedmiocie stwierdzenia braku przynależności do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy. Zaskarżona decyzja nie wykreowała nowej sytuacji w sferze obowiązków skarżącego. Poza tym wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może zmierzać do uwzględnienia skargi i zastępować jej merytorycznego rozpoznania. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu I instancji, iż zaskarżonej decyzji brak przymiotu wykonalności, co z kolei uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.