Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 6 października 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 695/17 odrzucił skargę [A.] Sp. z o. o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego.
[A.] Sp. z o. o. w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem organu administracji, skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Ww. postanowienie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 17 maja 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych, k. 41). Natomiast skarga na to postanowienie została złożona osobiście w siedzibie organu w dniu 19 czerwca 2017 r. (data prezentaty). Termin do wniesienia skargi na przedmiotowe postanowienie upływał w dniu 16 czerwca 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że skoro zaskarżone postanowienie zostało skutecznie i prawidłowo doręczone stronie skarżącej w dniu 17 maja 2017 r., czego dowodem jest zwrotne potwierdzenie odbioru, opatrzone pieczęcią, datą i podpisem, to ustawowy termin do wniesienia skargi, upływał w konsekwencji w dniu 16 czerwca 2017 r., podczas gdy skarga na przedmiotowe postanowienie została złożona osobiście w siedzibie organu dopiero w dniu 19 czerwca 2017 r., czego potwierdzeniem jest prezentata organu opatrzona datą. W sprawie uchybiono zatem ustawowemu trzydziestodniowemu terminowi, przewidzianemu do wniesienia skargi.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA w Krakowie, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.).
Dodatkowo Skarżąca wskazała, że wniosła o zwolnienie jej od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Referendarz sądowy uznał jednak, że nie wypełnia przesłanek uprawniających ją do skorzystania z instytucji prawa pomocy. Stanowisko to podtrzymał także WSA w Krakowie.
Zdaniem skarżącej Sąd błędnie nie zastosował art. 246 § 2 p.p.s.a. i odmówił dzielenia prawa pomocy Skarżącej, pomimo iż wykazała, że nie ma dostatecznych środków na uiszczenie kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Brak zwolnienia stanął na przeszkodzie możliwości zrealizowania kontroli wydanego wedle jej opinii z naruszeniem prawa orzeczenia, co sprzeczne jest z treścią art. 45 Konstytucji i zasady prawa do sądu, stanowiącej elementarne założenie demokratycznego państwa prawnego.
W opinii Skarżącej Sąd nie był uprawniony od odrzucenia skargi ze względu na rzekome wniesienie jej po upływie terminu. Skarżąca zachowała termin do wniesienia skargi, toteż nie było przesłanek do odrzucenia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę, ponieważ została ona wniesiona po terminie wynikającym z art. 53 § 1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jeżeli zaś skarga została złożona po tym terminie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.
Wobec tego, że przepisy jasno i kategorycznie określają w jakim terminie wnosi się skargę do sądu i jakie są konsekwencje przekroczenia tego terminu, sąd nie ma w tym względzie żadnego pola do własnej oceny, czy wydania decyzji uznaniowej, gdyż związany jest stanowczym brzmieniem przepisów prawa (por. postanowienie NSA z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt II GZ 638/17).
W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości co do okoliczności faktycznych sprawy. Zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] zostało doręczone skarżącej w dniu 17 maja 2017 r. (k. 41 akt adm.), skargę na postanowienie osobiście złożyła Skarżąca w dniu 19 czerwca 2017 r., a więc z przekroczeniem ustawowego terminu, gdyż termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 16 czerwca 2017 r. Skarżąca w żaden sposób tych okoliczności nie podważyła, bo gołosłowne niczym nie poparte stwierdzenie Skarżącej, że "zachowała termin do wniesienia skargi" nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Oczywistym jest, że taka argumentacja nie może podważyć prawidłowości zaskarżonego postanowienia.
Należy podkreślić również, że autor zażalenia nie podważył, ani nie poddał w wątpliwość jednoznacznych ustaleń Sądu I instancji, z których wynikało, że skarga została wniesiona po upływie ustawowego terminu.
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji