Postanowienie NSA z 19 lipca 2016 r., II GZ 710/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 19 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 2780/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członków zarządu za zobowiązania stowarzyszenia z tytułu dotacji postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Anna Robotowska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z 21 stycznia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 2780/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił M. B. wstrzymania wykonania decyzji Ministra Finansów z [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania z tytułu dotacji.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został w żaden sposób uzasadniony. Wnioskująca nie określiła nawet, która z przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) została spełniona.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i zmianę poprzez uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Skarżąca podniosła, że od końca grudnia 2015 r. pracuje na podstawie umowy o pracę, z tytułu której otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 1.075 zł. Mieszka z rodzicami, z którymi pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym. Od nich otrzymuje wsparcie materialne w zaspokojeniu podstawowych potrzeb związanych z utrzymaniem.

Skarżąca stwierdziła, że wobec braku wystarczających środków postępowanie egzekucyjne zostanie skierowane do posiadanych przez nią udziałów w nieruchomościach, w których jest współwłaścicielką wraz z rodzicami. Jej zdaniem sprzedaż nieruchomości w drodze licytacji może spowodować trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.

W odpowiedzi na zażalenie Minister Finansów wniósł o jego oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli wnioskodawca uprawdopodobni, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo ocenił wniosek skarżącej o udzielenie ochrony tymczasowej. WSA zasadnie stwierdził, że nie zostały wykazane przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., ponieważ skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności uprawdopodobniających wystąpienie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w razie wykonania decyzji. W skardze złożyła jedynie lakoniczny wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, pozbawiając tym samym WSA możliwości zbadania, czy stan sprawy spełniają przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Wobec nieuprawdopodobnienia przez skarżącą okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd pierwszej instancji zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. odmówił zastosowania tej instytucji.

Powyższej oceny nie zmieniają argumenty przedstawione w zażaleniu, ponieważ nawet na tym etapie nie przedstawiła swojej pełnej sytuacji majątkowej. W konsekwencji nie ma podstaw, aby stwierdzić, że ewentualnie prowadzone postępowanie egzekucyjne należności określonej w zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę.

Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd pierwszej instancji, oceniając wniosek skarżącej, prawidłowo uznał, że nie zostały wykazane przesłanki udzielenie ochrony tymczasowej, a oceny tej skarżąca nie podważyła zażaleniem.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.