Uzasadnienie
Zarządzeniem z 20 lutego 2013 r., sygn. akt III SA/Po 251/13 Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wezwał [...], na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270), dalej jako: p.p.s.a., do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora W. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w kwocie 200 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), dalej jako: rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.
Zażalenie na to zarządzenie wniosła [...] wnosząc o jego uchylenie w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionej podstawy.
Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania. Natomiast w myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. m.in. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z treści art. 230 § 1 i 2 oraz art. 231 p.p.s.a. wynika, że od skargi pobiera się wpis stosunkowy, gdy przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w innych sprawach pobiera się wpis stały. Jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Rodzaj wpisu zależy zatem od tego, czy przedmiot zaskarżenia jest wyrażony w formie należności pieniężnej, czy też nie jest możliwe takie określenie jego wysokości. Wysokość wpisu w postępowaniu sądowoadministracyjnym określona jest przepisami ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.
Ponieważ skarżący w niniejszej sprawie wniósł skargę do sądu administracyjnego, zatem powyższe przepisy, tj. art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., stanowiły podstawę prawną do wezwania Jej do uiszczenia wpisu od tej skargi. Z treści skargi wynika, że dotyczyła ona decyzji organu II instancji, która utrzymała w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Jak wynika z decyzji organu I instancji, podstawą odmowy przyznania płatności było niedopełnienie przez rolnika wskazanego przez organ warunku. W decyzji tej ani też w odwołaniu, czy też w skardze do sądu strona nie określiła nieprzyznanej jej kwoty płatności. Spór w tej sprawie dotyczył bowiem odmowy przyznania świadczenia co do zasady. Decyzja o odmowie przyznania świadczenia nie określa kwotowo jego wysokości.
W tej sytuacji przyjąć należało, że przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna w określonej wysokości, co w konsekwencji oznacza, że w niniejszej sprawie skarga podlegała wpisowi stałemu w wysokości określonej zaskarżonym zarządzeniem (v: postanowienie NSA z 3 października 2012 r., II GZ 347/12). Ponadto w postanowieniu z 11 maja 2011 r., sygn. akt II GZ 239/11 Naczelny Sąd Administracyjny zajął stanowisko, że w sprawach ze skarg na decyzje odmawiające przyznania różnego rodzaju płatności mieszczących się w ramach pomocy udzielanej rolnikom ze środków unijnych i krajowych, należy pobierać wpis stały, ponieważ jest to decyzja odmawiająca przyznania określonego świadczenia, a nie decyzja o odmowie przyznania świadczenia w określonej wysokości.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący w istocie rzeczy nie podnosi zarzutów co do samego obowiązku uiszczenia wpisu bądź też prawidłowości jego określenia, lecz kwestie, które dotyczą już oceny legalności zaskarżonej decyzji.
W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny, jak i Sąd I instancji nie może zająć stanowiska, bowiem z art. 220 § 1 p.p.s.a. wynika, że zasadą w postępowaniu sądowym jest niepodejmowanie przez sąd żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata we właściwej formie.
Ponieważ w zaskarżonym zarządzeniu prawidłowo został określony obowiązek co do należnego wpisu sądowego od wniesionej skargi, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.