Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 września 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 1539/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. odrzucił zażalenie M. T. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia [...] czerwca 2015 r. o pozostawieniu wniosku o wyłączenie sędziów bez rozpoznania, w sprawie ze skargi M. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] października 2014 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w posiedzeniu egzekucyjnym.
Przedstawiając stan sprawy, Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 19 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 1539/14 pozostawiono wniosek M. T. o wyłączenie sędziów WSA w S. bez rozpoznania. Odpis zarządzenia został doręczony skarżącej w dniu 13 lipca 2015 r.
W dniu 17 lipca 2015 r., skarżąca wniosła do WSA w S. zażalenie na zarządzenie z dnia 19 czerwca 2015 r.
Następnie zarządzeniem z dnia 20 lipca 2015 r., Przewodniczący Wydziału I WSA w S. wezwał pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych zażalenia poprzez złożenie jednego egzemplarza odpisu zażalenia poświadczonego za zgodność z oryginałem, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia zażalenia (art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zarządzenie zostało doręczone skarżącej w dniu 7 sierpnia 2015 r. W dniu 17 sierpnia 2015 r. skarżąca złożyła w placówce pocztowej przesyłkę zawierającą pismo, w którym wyjaśniła, że w związku z niemożliwością złożenia w dniu 14 sierpnia 2015 r. uzupełnienia braku zażalenia z powodu dnia wolnego w WSA w S., uzupełnienia braku dokonuje listownie. Do pisma załączyła żądany egzemplarz zażalenia z dnia 17 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny mając na uwadze fakt, że skarżąca uzupełniła brak formalny zażalenia z uchybieniem terminu, na podstawie art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., odrzucił zażalenie skarżącej.
Zażalenie na to postanowienie wniosła M. T., zarzucając Sądowi I instancji bezprawność działania i uniemożliwienie jej złożenia w dniu 14 sierpnia 2015 r. wymaganego odpisu zażalenia z dnia 17 lipca 2015 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Przede wszystkim trzeba stwierdzić, że okoliczności faktyczne w sprawie nie są sporne.
I tak, nie budzi wątpliwości fakt, że usunięcie przez skarżącą braków formalnych zażalenia, poprzez złożenie jego odpisu, do którego to usunięcia skarżąca została prawidłowo wezwana w dniu 7 sierpnia 2015 r. (patrz: zpo k. 36 akt WSA), nastąpiło z uchybieniem terminu, o którym skarżącą pouczono. Sama skarżąca zresztą nie kwestionuje ani ustalonego ostatniego dnia terminu do uzupełnienia braku (14 sierpnia 2015 r.), jak i dnia, w którym ten brak uzupełniła poprzez nadanie w placówce pocztowej przesyłki zawierającej odpis zażalenia dla strony przeciwnej, tj. 17 sierpnia 2015 r. Wyjaśnia jedynie, że w dniu 14 sierpnia 2015 r. niemożliwe było złożenie przez nią pisma wraz z żądanym odpisem zażalenia z powodu przypadającego w tym terminie dnia wolnego od pracy WSA w S. W podstawie prawnej zaskarżonego obecnie postanowienia Sąd I instancji wskazał art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z pierwszym ze wskazanych przepisów, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zaś stosownie do art. 197 § 2 p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.
Skoro zatem nie jest sporne, że skarżąca nie uzupełniła braków zażalenia w wyznaczonym terminie, Sąd I instancji powołując się na wyżej cytowane przepisy, prawidłowo i – wbrew zarzutowi zażalenia – zgodnie z prawem, odrzucił jej zażalenie.
W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła również, że mając świadomość, że dzień 14 sierpnia 2015 r. jest ostatnim dniem terminu do uzupełnienia braku zażalenia, a jednocześnie normalnym dniem pracy, nie mogła przewidzieć, że tego dnia Sąd będzie zamknięty i tym samym złożenie uzupełnienia braku będzie niemożliwe.
W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 9 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1337/07, zgodnie z którym dniami wolnymi od pracy są dni wymienione enumeratywnie w art. 1 ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. - o dniach wolnych od pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 90). Nie są natomiast dniami uznawanymi za ustawowo wolne od pracy dni, które są wolne od pracy dodatkowo, przewidziane przepisami w kodeksie pracy lub przepisami pozakodeksowymi (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod. red. T. Wosia. Wyd. Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2008, s. 361). W art. 1 powołanej ustawy o dniach wolnych od pracy dzień 14 sierpnia nie został wymieniony jako dzień wolny od pracy.
W niniejszej sprawie powyższe oznacza, że jeżeli nawet znaczna część pracodawców, w tym również sądy, traktują jakiś dzień, w drodze indywidualnych decyzji, jako wolny od pracy - podlegający odpracowaniu - nie daje to podstaw do przyjęcia, że dzień ten był dniem wolnym od pracy w rozumieniu przepisów ustawy z 1951 r. o dniach wolnych od pracy.
W takiej sytuacji należy uznać, że skoro dzień 14 sierpnia 2015 r. nie był dniem ustawowo wolnym od pracy, to był ostatnim dniem terminu do uzupełnienia braku zażalenia z dnia 17 lipca 2015 r. Skarżąca dopiero w dniu 17 sierpnia 2015 r., nadała w placówce pocztowej przesyłkę zawierającą wymagany odpis zażalenia. Uzupełnienie braku pisma procesowego, jako dokonane po terminie, było zatem bezskuteczne i w tej sprawie skutkowało koniecznością odrzucenia zażalenia.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.