Uzasadnienie
WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 23 lutego 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 850/05, odrzucił zażalenie K. C. na postanowienie tego Sądu z dnia 31 sierpnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 850/05 o odrzuceniu skargi kasacyjnej od postanowienia tego Sądu o odrzuceniu skargi na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 11 lutego 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia WSA stwierdził, że pismo skarżącego z dnia 21 listopada 2005 r., zakwalifikowane jako zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej zostało przez skarżącego sporządzone osobiście. Zgodnie natomiast z treścią przepisu art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej: p.p.s.a., zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego bądź inne osoby, o których mowa w art. 175 p.p.s.a. (w związku z odpowiednim stosowaniem przepisów art.175 § 2 i 3 p.p.s.a.). Z uwagi na to, że zażalenie sporządził osobiście K. C. i nie jest on osobą wymienioną w przepisie art. 175 p.p.s.a., WSA uznał, że zażalenie jest dotknięte brakiem, uzasadniającym jego odrzucenie.
Na to postanowienie skarżący wniósł zażalenie, w którym podniósł, że nie skorzysta z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, gdyż nie pozwala mu na to trudna sytuacja materialna.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem postanowienie WSA w Warszawie z dnia 23 lutego 2006 r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie tego Sądu odrzucające skargę kasacyjną odpowiada prawu.
WSA jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał przepis art. 194 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo stwierdził naruszenie przez skarżącego powyższego przepisu.
Zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne, z powodu niesporządzenia go, wbrew wyraźnemu wymogowi z art. 194 § 4 p.p.s.a., przez adwokata lub radcę prawnego, o czym skarżący został pouczony, co wynika z doręczenia postanowienia z dnia 31 sierpnia 2005 r. (k. 40 akt sądowych). W toku postępowania przed WSA w Warszawie K. C. nie skorzystał z prawa ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Możliwość taką przewidują przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dział V, Rozdział 3, Oddział 2 - zatytułowany "Prawo pomocy". O możliwości przyznania prawa pomocy WSA również prawidłowo pouczył skarżącego (w/w doręczenie postanowienia, k. 40 akt sądowych).
W tym stanie sprawy WSA, wydając zaskarżone postanowienie o odrzuceniu zażalenia skarżącego na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, nie naruszył przepisów art. 178, 194 § 4 i 197 § 2 p.p.s.a., stanowiących podstawę rozstrzygnięcia.
Skoro postanowienie Sądu I instancji o odrzuceniu zażalenia K. C. na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej zostało wydane w sytuacji nie zastosowania się do wymogu, o którym mowa w przepisie art. 194 § 4 p.p.s.a., to brak jest podstaw do kwestionowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Z powyższych względów na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.