Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 930/06 oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 stycznia 2006 r., Nr [...] oraz postanowienia Wojewody Małopolskiego z dnia 16 listopada 2005 r. Nr [...] w sprawie ze skargi J. S. na wskazane postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 stycznia 2006 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym.
W motywach postanowienia Sąd ocenił wniosek skarżącej jako wniosek dotyczący wstrzymania prowadzonego przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Tarnowie postępowania egzekucyjnego i uznał, że nie powinien wypowiadać się w przedmiocie czynności egzekucyjnych podejmowanych w innej sprawie. Wskazując na przepisy art. 35 i 35a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968) Sąd stwierdził, że nie jest organem egzekucyjnym i nie ma możliwości wstrzymywania postępowania egzekucyjnego lub czynności egzekucyjnych.
Jednocześnie Sąd rozważył wniosek skarżącej jako wolę wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji i uznał, że skarżąca nie wykazała wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności wskazanych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a.
W zażaleniu na to postanowienie J. S. podniosła, że Sąd błędnie ocenił jej wniosek jako wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, a nie zgodnie z jej wolą, jako wniosek o wstrzymanie orzeczeń organów I i II instancji. Zdaniem skarżącej, w przypadku odmowy wstrzymania wykonania oraz ewentualnego uchylenia zaskarżonych orzeczeń organów administracji obu instancji, dojdzie do bezpodstawnego przeprowadzenia egzekucji a w związku z tym skarżąca straci możliwość odzyskania wyegzekwowanej kwoty lub odzyskanie tej kwoty będzie utrudnione. W jej ocenie stanowi to o zaistnieniu w tej sprawie przesłanki wstrzymania wykonania rozstrzygnięć organów obu instancji, co najmniej poprzez spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków ich wykonania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. daje Sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej (gospodarczej) strony postępowania administracyjnego. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania.
Tam natomiast, gdzie ich wzruszenie w postępowaniu sądowym przywraca stan zgodny z prawem bez powyższych zagrożeń, sięganie po środki ochrony tymczasowej nie jest uzasadnione. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z § 1 tego przepisu, w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Skoro Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to obowiązany jest on wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem w tym przypadku skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, że okoliczności przedstawione przez skarżącą nie wyczerpują przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie można bowiem przyjąć, że postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody Małopolskiego wyrażające negatywne stanowisko w zakresie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym przez J. S. może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody, która nie będzie mogła być naprawiona bądź też spowodować trudne do odwrócenia skutki w przypadku wykonania tych postanowień.
W tym stanie sprawy na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.