Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 646/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. sprostował oczywistą omyłkę w uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. I SA/Sz 646/13 w sprawie ze skargi B. O. na decyzję Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] maja 2013 r. w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w ten sposób, że skreślił zdanie: " Z treści wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 27 czerwca 2013 r. w sprawie I SA/Sz 76/13 wynika, że skarżąca braku swej winy w niezłożeniu w terminie wniosku o doręczenie powyższego wyroku z uzasadnieniem upatruje w niezawiadomieniu jej o terminie rozprawy, która odbyła się w dniu 27 czerwca 2013 roku."
Pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie na powyższe postanowienie wskazując, że w sprawie wnosił o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku na piśmie, a nie o sprostowanie pomyłek.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony (art. 159 p.p.s.a.). Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (tak: postanowienie NSA z 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 887/04, niepubl.).
Sprostowaniu mogą ulegać niedokładności, błędy pisarskie i rachunkowe czy inne oczywiste omyłki popełnione także w uzasadnieniu orzeczenia, które nie mogą jednak prowadzić do zmiany mylnych ustaleń faktycznych. Błąd pisarski jest oczywistą omyłką wówczas, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (tak: postanowienie NSA z dnia 18 września 2012 r., syng. I FSK 528/10). Nie podlega jednak sprostowaniu mylne ustalenie czy wskazanie faktu.
W postanowieniu WSA z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 646/13 Sąd podał, że "z treści wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 27 czerwca 2013 r. w sprawie I SA/Sz 76/13 wynika, że skarżąca braku swej winy w niezłożeniu w terminie wniosku o doręczenie powyższego wyroku z uzasadnieniem upatruje w niezawiadomieniu jej o terminie rozprawy, która odbyła się w dniu 27 czerwca 2013 roku." W rzeczywistości chodziło o wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie uzasadnienia wyroku WSA w S. z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 646/13. Tego rodzaju stwierdzenia zostały zawarte we wniosku strony z dnia 6 grudnia 2013 r. Sąd I instancji wskazał zaś całkowicie odmienne fakty w uzasadnieniu postanowienia z dnia 16 grudnia 2013 r. Ingerencja Sądu w treść uzasadnienia tego orzeczenia poprzez zastosowanie procedury z art. 156 p.p.s.a. w rzeczywistości zmieniła to uzasadnienie odnośnie określenia wskazanych faktów. Tym samym zmiana wprowadzona przez Sąd I instancji zaskarżonym postanowieniem nie mogła stanowić sprostowania oczywistej omyłki w rozumieniu art. 156 § 1 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 i art. 156 § 1 i § 2 w związku z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.