Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 5 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Gl 1085/16 na podstawie art. 61 § 3, § 4 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.,) odmówił A.W. (dalej: skarżąca) wstrzymania wykonania zaskarżonej przez nią decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.
Uzasadniając odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca we wniosku podniosła, iż brak wstrzymania zaskarżonego aktu może, ze względu na wysokość zobowiązania, spowodować trudne do odwrócenia skutki dla organizacji szkoły i przebiegu procesu dydaktycznego. Postanowieniem z dnia 17 października 2016 r. tutejszy Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że skarżąca poza ogólnikowymi stwierdzeniami nie przedstawiła dokumentów obrazujących sytuację finansową szkoły. W piśmie z dnia 18 listopada 2016 r. strona skarżąca złożyła kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podtrzymując dotychczasowe twierdzenia o zagrożeniu płynności finansowej szkoły w przypadku braku wstrzymania zaskarżonej decyzji.
Jednocześnie stwierdziła, że nie posiada na chwilę obecną środków na zapłatę kwoty objętej zaskarżoną decyzją, albowiem otrzymywana dotacja zabezpiecza wydatki na bieżące potrzeby szkoły. Do wniosku dołączyła potwierdzenia przelewów dotacji za okres od sierpnia do października 2016 r. oraz wydruk dotyczący konta w C. Sąd I instancji stwierdził, że nie doszło do zmiany okoliczności wskazanych w powyższym postanowieniu. Skarżąca wraz z kolejnym wnioskiem złożyła wprawdzie dokumenty w postaci potwierdzenia przelewów dotacji na prowadzenie szkoły za 3 miesiące (odpowiednio na kwoty 26.695,40 zł, 28.377 zł oraz 28.678,49 zł) oraz wydruk salda na rachunku pomocniczym (oraz głównym) założonym na potrzeby prowadzenia szkoły z saldem 5.737,25 zł. Dokumenty te nie są, jednak wystarczające do zmiany postanowienia z dnia 17 października 2016 r. Nie pozwalają bowiem na ocenę rzeczywistej sytuacji finansowej szkoły i wpływu na nią zaskarżonej decyzji.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zaskarżyła je w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. polegające na błędnym przyjęciu, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w tym przepisie, a także art. 124, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak w zaskarżonym postanowieniu uzasadnienia faktycznego i prawnego, odniesienia się do argumentów skarżącej, dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest bezzasadne.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi odstępstwo od generalnej reguły wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W świetle powołanego przepisu, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności. Tym samym wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. W tym miejscu należy podkreślić, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi, tzn. takimi które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z 31 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 271/09).
Wobec powyższego, strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj grożącej jej szkody na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest decyzja określająca przypadającą do zwrotu kwotę dotacji (57 000 zł), jako wykorzystaną w 2015 r. niezgodnie z przeznaczeniem. Przede wszystkim podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek zwrotu należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej (zwrotu kwoty dotacji) obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.
Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07).
W ocenie NSA skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. W zażaleniu na postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powtórzyła jedynie argumentację podnoszoną w toku postępowania, zgodnie z którą wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje istotną, czy też trwałą zmianę w zakresie organizacji i funkcjonowania procesu kształcenia realizowanego przez szkołę. Skarżąca, oprócz powołanych powyżej ogólnych twierdzeń, zmierzających do tego, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zmianę w zakresie organizacji i funkcjonowania procesu kształcenia w prowadzonej przez nią szkole, nie powołała żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby powyższe potwierdzić. Tak jak w postępowaniu przed Sądem I instancji, nie załączyła do zażalenia żadnych dokumentów świadczących o sytuacji finansowej prowadzonej przez nią szkoły.
Należy też zauważyć, że znajdujące się w aktach sprawy załączone przez skarżącą do wniosku z dnia 18 listopada 2016 r. dokumenty (potwierdzenia przelewów dotacji za okres od sierpnia do października 2016 r. oraz wydruk dotyczący konta w C.) były przedmiotem prawidłowej oceny Sądu I instancji, wyrażonej w zaskarżonym postanowieniu.
Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo odmówił skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że skarżąca nie wykazała, że zachodzą przesłanki udzielenia jej ochrony tymczasowej. Błędu tego nie naprawiła również na obecnym etapie postępowania. Nie przedstawiła bowiem żadnych konkretnych okoliczności, czy też dokumentów mogących potwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Nieadekwatnie też skarżąca zarzuciła w zażaleniu naruszenie art. 124, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., bowiem Sąd I instancji rozstrzygał tę sprawę na podstawie powołanej na wstępie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Podsumowując, z przedstawionych przez skarżącą argumentów nie wynika, aby w aktualnej sytuacji egzekwowanie należności pieniężnych wynikających z wydanych w sprawie decyzji administracyjnych mogło wywołać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu I instancji odpowiada prawu.
Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.