Uzasadnienie
Postanowieniem z 20 września 2013 r., III SA/Po 655/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu pozostawił wniosek R. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym bez rozpoznania.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji powołując się na art. 260, art. 252 § 2, art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) wskazał, iż skarżący pomimo wezwania, wraz, z którym przesłano do wypełnienia formularz PPF, nie złożył wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu. W konsekwencji wniosek o prawo pomocy jako niezłożony na urzędowym formularzu należało pozostawić bez rozpoznania.
W zażaleniu strona wniosła o uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości, gdyż jego treść jest niezgodna ze stanem faktycznym i prawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast stosownie do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub, którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W myśl tego przepisu pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania ma miejsce, gdy strona złożyła wniosek w innej formie niż na urzędowym formularzu, jak również, gdy strona nie uzupełniła w zakreślonym przez sąd terminie braków wniosku, uniemożliwiając tym samym ocenę możliwości płatniczych lub zakresu wniosku.
Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do jego uchylenia. Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że skarżący nie złożył zgodnie z wezwaniem Sądu pierwszej instancji wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu "PPF" - zgodnie z treścią art. 252 § 2 p.p.s.a. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji prawidłowo powołując się na przepis art. 257 cyt. ustawy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, pomimo niewłaściwego sformułowania w sentencji postanowienia o oddaleniu wniosku.
W konsekwencji, należy uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawidłowo pozostawił wniosek bez rozpoznania, a tym samym zaskarżone postanowienie odpowiadało prawu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.