Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 16 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 232/16 odmówił H.C. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z dnia [...] grudnia 2015 roku w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w pomniejszonej wysokości.
H.C. w skardze na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotowy wniosek w żaden sposób nie został uzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując jako podstawę art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a,).
Sąd I instancji w uzasadnieniu podkreślił, że inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do skarżącego, bowiem jego rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
WSA uznał zatem, że wobec braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący nie wykazał jego zasadności.
W zażaleniu na powyższe postanowienie H.C. wniósł o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania i kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił, mające istotny wpływ na jego treść, naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez jego błędne niezastosowanie w sprawie, podczas gdy w przedmiotowej sprawie zachodzi w stosunku do skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W związku z tym, że postępowanie w tym zakresie toczy się na wniosek skarżącego, to na nim spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13).
Podkreślenia wymaga, że taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Skarżący występując o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora P. Oddziału ARiMR w G. nie uzasadnił wniosku, gdyż nie przytoczył żadnych okoliczności odnoszących się do jego aktualnej sytuacji finansowej, na podstawie których Sąd mógłby ocenić, czy istnieje prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków materialnych wskutek wykonania wspomnianej decyzji. Sąd pierwszej instancji nie dysponując żadnymi danymi dotyczącymi sytuacji finansowej skarżącego nie mógł orzec zgodnie z żądaniem zawartym we wniosku.
W związku z tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu na etapie postępowania sądowego jest w interesie wyłącznie wnioskodawcy, to na nim spoczywa ciężar uprawdopodobnienia skutków opisanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd nie może w tym przypadku wyręczać strony i samodzielnie poszukiwać dowodów przemawiających za uwzględnieniem wniosku. Skarżący domagając się wstrzymania zaskarżonej decyzji na czas trwania postępowania sądowoadministracyjnego powinien był zatem uzasadnić wniosek i załączyć stosowne dokumenty finansowe, które pozwoliłyby ustalić zasadność przyznania mu ochrony tymczasowej. Złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji bez jakiegokolwiek uzasadnienia tego żądania nie pozwoliło Sądowi pierwszej instancji ocenić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla skarżącego negatywne konsekwencje, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza art. 61 § 3 p.p.s.a. i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.