Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 lipca 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 942/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) lutego 2017 r. nr (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wyjaśnił, że zarządzeniami z dnia 8 maja 2017 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa do działania w imieniu strony skarżącej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 złotych, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwania zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 24 maja 2017 r. (k. 13 akt sądowych). W zakreślonym przez Sąd terminie pełnomocnik skarżącej nadesłał oryginał pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Jak wynika z dołączonego do akt sprawy potwierdzenia uiszczenia wpisu, należny wpis od skargi został uiszczony w dniu 5 czerwca 2017 r. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz do uiszczenia wpisu od skargi upływał natomiast w dniu 31 maja 2017 r.. W zakreślonym przez Sąd terminie zostały uzupełnione braki formalne skargi, natomiast wpis od skargi został uiszczony w dniu 5 czerwca 2017 r., a więc po upływie zakreślonego przez Sąd terminu.
W związku z powyższym na podstawie art. 220 § 3 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga podlega zatem odrzuceniu.
M. O. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, a polegającą na uznaniu, iż skarżąca uchybiła terminowi w uiszczeniu opłaty od skargi, w sytuacji, gdy zlecenie opłaty zostało złożone w zakreślonym przez Sąd terminie, natomiast opóźnienie w przekazaniu opłaty na rachunek Sądu wynikał z długotrwałego księgowania przez Bank.
Mając powyższe na względzie wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i merytoryczne rozpoznanie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Zgodnie zaś z postanowieniami art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należy wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Z treści przytoczonych regulacji wynika zatem, że bezskuteczny upływ terminu zakreślonego w wezwaniu do uiszczenie wpisu od skargi skutkuje odrzuceniem wniesionego środka zaskarżenia. Uiszczenie wpisu po terminie tym samym jest równoznaczne z jego nieuiszczeniem.
W niniejszej sprawie skarżąca podnosi, że w terminie uiściła wpis od skargi, a opóźnienie było spowodowane przez bank. Gdy tymczasem w aktach rozpoznawanej sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumenty na potwierdzenie twierdzeń skarżącej. Znajdujący się w aktach wydruk elektroniczny potwierdzenia przelewu (k.
- 18) – na kwotę 100,00 zł - z opisem "Sygn. akt VI SA/Wa 942/14 ", został zrealizowany w dniu 6 czerwca 2017 r., z datą obciążenia/ wpłaty 5 czerwca 2017 r.
Nie ulega wątpliwości, że przy ustaleniu terminu dokonania opłat w drodze przelewu, istotna jest data złożenia dyspozycji, jego zaś realizacja ma znaczenie drugorzędne. Stanowisko to wynika z utrwalonej od wielu lat linii orzeczniczej Sądu Najwyższego, według której, w razie uiszczenia opłaty sądowej przelewem, za dzień jej uiszczenia uznaje się dzień przyjęcia polecenia przelewu przez bank, w którym zlecający ma rachunek, jeżeli przelew w dniu jego przyjęcia lub w terminie do uiszczenia opłaty miał pokrycie na rachunku zleceniodawcy. Okoliczność, kiedy bank wykonał terminowo złożone przez stronę polecenie przelewu, nie ma w tym przypadku znaczenia dla strony o tyle, że nie obciąża jej element winy, co pozwala uniknąć negatywnych skutków procesowych; por. np. postanowienie z dnia 27 stycznia 1969 r. I PZ 76/68 (OSNCP 1969, nr 9, poz. 167), uchwała z dnia 16 grudnia 1983 r., III PZP 47/83 (OSNC 1984, Nr 7, poz. 110, postanowienie z 30 listopada 2000 r., I CZ 11/00 (niepublikowane).
Stanowisko to, należy stosować odpowiednio do sytuacji, w której dyspozycja przelewu została złożona za pomocą elektronicznego środka komunikacji (sieci internetowej); por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2003 r., V CZ 127/03 (OSNC 2005, nr 1, poz.
12) i z dnia 22 kwietnia 2004 r., II CZ 38/04 (OSNC 2005, nr 5, poz. 84; postanowienie NSA z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt I FSK 1157/05). W takim przypadku przyjęło się uważać, że złożenie polecenia przelewu w terminie oznacza wypełnienie wezwania w terminie, jeśli strona posiadała w momencie składania zlecenia (lub najpóźniej przed upływem terminu do wniesienia opłaty) odpowiednie środki na rachunku na pokrycie tej opłaty, a przelew został rzeczywiście zrealizowany.
Co istotne, wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu, skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że wydała dyspozycję przelewu w terminie tj. przed 31 maja 2017 r., choć w zażaleniu powołuje jako dowód kopię polecenia przelewu. Brak jest również jakiegokolwiek dowodu, z którego jednoznacznie wynikałoby, że to długotrwałe księgowanie banku spowodowało uchybienie zakreślonego przez Sąd terminu do uiszczenia wpisu.
Wobec powyższego, skoro pomimo prawidłowego wezwania, skarżąca uiściła należną opłatę z uchybieniem wymaganego terminu, skargę należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Prawidłowo również Sąd pierwszej instancji zwrócił skarżącemu wpis od skargi stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Z uwagi na powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji